งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างและความหมายของคำว่า "อยาก" ในเชิงประวัติ โดยใช้ข้อมูลเอกสารที่ตีพิมพ์และเผยแพร่แล้วตั้งแต่สมัยสุโขทัยจนถึงปัจจุบัน มีสมมติฐานคือ "อยาก" มีการเปลี่ยนแปลงทางด้านโครงสร้างและความหมายจากการแสดงความหมายหลักในประโยคเป็นการแสดงอรรถานุเคราะห์ ผลการวิจัยสอดคล้องกับสมมติฐาน กล่าวคือ "อยาก" มีการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างและความหมายโดยในข้อมูลสมัยสุโขทัย "อยาก" เป็นคำกริยา มีหน้าที่แสดงความหมายหลักในประโยคว่า "หิวกระหาย" และ "ไม่มีจะกิน" ในคำว่า "อดหยาก" ต่อมาในข้อมูลสมัยรัชกาลที่ 3"อยาก" เริ่มปรากฏในปริบทที่กว้างขึ้น โดยปรากฏร่วมกับคำกริยารูปธรรม คำว่า "อยาก"จึงมีหน้าที่ขยายคำกริยาหลักในประโยคและมีความหมายแสดงอรรถานุเคราะห์ว่า "ต้องการ"เพิ่มขึ้น ในสมัยรัชกาลที่ 4 นอกจาก "อยาก" จะปรากฏร่วมกับกริยารูปธรรมหลายตัวในกริยาวลีแล้วยังพบ "อยาก" ปรากฏร่วมกับกริยานามธรรม และพบว่า "อยาก" และ "อดอยาก" ปรากฏร่วมกับคำว่า "ความ" ผ่านกระบวนการกลายเป็นคำนาม จากคำกริยากลายเป็นคำนามว่า "ความอยาก"และ "ความอดอยาก" ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 4 - รัชกาลที่ 7 พบการปรากฏของ "อยาก" ที่มีความหมายว่า "ต้องการ" และ "ความอยาก" ที่มีความหมายว่า "ความต้องการ" ในข้อมูลเพิ่มจากช่วงสมัยสุโขทัย - รัชกาลที่ 3 มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับพบว่า "อยาก" ที่เป็นคำกริยามีความหมายว่า "หิว กระหาย" พบในจำนวนที่น้อยลง และไม่พบการปรากฏเลยในข้อมูลสมัยปัจจุบันดังนั้นในข้อมูลสมัยปัจจุบันจึงพบเฉพาะ "อยาก" เป็นคำขยายกริยา มีความหมายแสดงอรรถานุเคราะห์ว่า"ต้องการ" และ "ความอยาก" เป็นคำนาม มีความหมายว่า "ความต้องการ"