การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการพัฒนาของฟอลลิเคิลบนรังไข่กระบือปลักภายหลังการเหนี่ยวนำการเป็นสัด ประเมินประสิทธิภาพในการนำเทคนิคการเก็บโอโอไซต์ด้วยวิธีโอพียูมาใช้ในแม่กระบือปลักที่มีวงจรการเป็นสัดปกติ และแม่กระบือในช่วงให้นมหลังคลอดทั้งที่กระตุ้น และไม่ได้กระตุ้นด้วยฮอร์โมนโกนาโดโทรปิน และศึกษาการพัฒนาของตัวอ่อนจากโอโอไซต์ที่เก็บได้ด้วยวิธีโอพียู โดยแบ่งเป็น 3 การทดลอง ~uการทดลองที่ 1~u ใช้แม่กระบือปลักจำนวน 9 ตัว ฝังฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนชนิดฝังใบหูเป็นเวลา 10 วันฉีดฮอร์โมนโพรสตาแกรนดิน เอฟทูอัลฟา ครั้งเดียวในวันที่ถอดฮอร์โมนที่ผังหูออก ทำการตรวจด้วยเครื่องอัลตร้าซาวด์ และเก็บเลือดเพื่อตรวจวัดระดับฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน หนึ่งวันหลังถอดฮอร์โมน โดยทำการศึกษาเป็น 2 ช่วง ในหน้าร้อน (มีนาคม ถึง มิถุนายน 2547) และในหน้าหนาว (พฤศจิกายน 2547 ถึง กุมภาพันธ์2548) ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าวงจรการเป็นสัดส่วนในกระบือมีการเจริญของฟอลลิเคิลที่มีลักษณะเป็นคลื่นจาก 22 วงจรการเป็นสัด พบว่า 5(22.7%) ของวงจรการเป็นสัดมีหนึ่งคลื่น และ 177(77.3%) มีสองคลื่นต่อวงจรการเป็นสัด โดยลักษณะการเจริญของฟอลลิเคิลในรอบวงจรการเป็นสัดไม่มีความแตกต่างกันระหว่างหน้าร้อนและหน้าหนาว~uการทดลองที่ 2~u แม่กระบือที่มีวงจรการเป็นสัดปกติ 5 ตัว และแม่กระบือให้นมหลังคลอด 6 ตัว ได้รับกระตุ้นด้วยฟอลลิเคิล สติมูเลติง ฮอร์โมนขนาด 400 มก. ร่วมด้วย 100 ไมโครกรัมของ ฮอร์โมน จีนเอ็นอาร์เอช 24 ชั่วโมงภายหลังฉีดฮอร์โมน เอฟเอสเอชเข็มสุดท้าย ภายหลังจากสิ้นสุดการทำโอพียูในแม่กระบือที่กระตุ้นฮอร์โมน จะพักกระบือเป็นเวลา 1 เดือน หลังจากนั้นแม่กระบือทั้ง 2 กลุ่ม จะทำการเก็บโอโอไซต์ด้วยวิธีโอพียู โดยไม่มีการกระตุ้นฮอร์โมนเพิ่มอีก 6 ครั้ง ในกลุ่มแม่กระบือที่กระตุ้นด้วยฮอร์โมน จำนวนฟอลลิเคิลที่สามารถจะทำการเจาะไม่แตกต่างกันระหว่างแม่กระบือที่มีวงจรการเป็นสัดปกติ และแม่กระบือให้นม (7.2(+,ฑ)3.7 และ 9.0(+,ฑ)3.2 ฟอลลิเคิลต่ครั้ง ตามลำดับ (P>0.05) นอกจากนี้ยังไม่มีความแตกต่างกันของจำนวนโอโอไซต์ ที่เก็บได้ระหว่าง 2 กลุ่ม (3.7(+,ฑ)2.7 และ 5.9 (+,ฑ)3.5 โอโอไซด์ต่อครั้ง ตามลำดับ) (P>0.05) ในแม่กระบือทั้งสองกลุ่มที่ไม่ได้รับการกระตุ้นต้วยฮอร์โมน จำนวนฟอลลิเคิลที่สามารถทำการเจาะ ไม่แตกต่างกันระหว่างแม่กระบือที่มีวงจรการเป็นสัดปกติ และแม่กระบือให้นม (2.1(+,ฑ)1.4 และ 1.4(+,ฑ)0.7 ฟอลลิเคิลต่อครั้ง ตามลำดับ) (P>0.05) และไม่มีความแตกต่างกันของจำนวนโอโอไซต์ที่เก็บได้ระหว่าง 2 กลุ่ม (1.4(+,ฑ)1.3 และ 0.7(+,ฑ)0.8 โอโอไซต์ต่อครั้ง ตามลำดับ) (P>0.05) โอพียูสามารถที่จะทำการให้ได้สำเร็จในแม่กระบือที่มีสถานภาพทางระบบสืบพันธุ์ที่แตกต่างกันและการกระตุ้นด้วย ฮอร์โมน เอฟเอสเอช สามารถเพิ่มจำนวนของฟอลลิเคิลที่สามารถเจาะได้ ทั้งในแม่กระบือที่มีวงจรการเป็นสัดปกติ และแม่กระบือให้นมหลังคลอด ~uการทดลองที่ 3~u ใช้แม่กระบือ 5 ตัว ที่ได้รับการกระตุ้นด้วยฮอร์โมน เอฟเอสเอช ขนาด 400 มก. ทำการเก็บโอโอไซต์ด้วยวิธีโอพียู จำนวนรวม 60 ครั้งได้โอโอไซต์ทั้งหมด 265 โอโอไซด์ เฉลี่ย 4.4(+,ฑ)3.4 โอโอไซต์ต่อตัวจาก 475 ฟอลลิเคิล (7.9(+,ฑ)3.5 ฟอลลิเคิลต่อตัว) ล้างโอโอไซต์ด้วยน้ำยา TCM 199 2.5 Hepes 2 ครั้ง หลังจากนั้นนำโอโอไซต์ที่มีเซลล์คิวมูลัสหุ้มรอบไปเลี้ยงต่อในน้ำยา ทีซีเอ็ม 199 โซเดียมไบคาร์บอเนต + 10% ฟิดัล คาร์ฟซีรั่ม เป็นเวลา 24 ชั่วโมบง ที่อุณหภูมิ 38.5(+,ฐ)C ภายใต้สภาวะ 5% CO(,2) หลังจากนั้นทำการปฏิสนธิและเลี้ยงต่อในน้ำยา B2+2.5% ฟิดัล คาร์ฟ ซีรั่ม ร่วมกับเซลล์เวโร เป็นระยะเวลา 7 วัน และสังเกตุการพัฒนาของตัวอ่อน ผลการศึกษาพบว่าอัตราความสมบูรณ์พร้อมในการปฏิสนธิ เท่ากับ 62.8%(49/78)อัตราการแบ่งตัว ของตัวอย่อนเป็นระยะเวลา 2-4 เซลล์ ตัวอ่อนระยะมอรูล่า และบลาสโตซีสเท่ากับ 40.5%(34/84), 15.5% (13/84)และ 1.2% (1/84) ตามลำดับ จากการศึกษาสรุปได้ว่า มีความเป็นไปได้ในการผลิตตัวอ่อนจากโอโอไซต์กระบือ ปลักที่เก็บด้วยวิธีโอพียู แต่อัตราการพัฒนาของตัวอ่อนถึงระยะมอรูล่า และบลาสโตซีสยังต่ำอยู่ ทั้งนี้อาจเนื่องจากโอโอไซต์ที่มีคุณภาพดีมีเปอร์เซ็นต์ที่ต่ำ