งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ จัดทำแนวทางในการนำปัจจัยเรื่อง ผลกระทบการเรียนรู้งานของพนักงาน (LEARNING EFFECT) เข้ามาใช้ในการปรับค่าเวลามาตรฐานของกระบวนการเย็บในอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่ม ให้มีค่าเวลาที่ใกล้เคียงกับค่าที่เกิดขึ้นจากการทำงานจริงมากที่สุด โดยมีวิธีการดำเนินการวิจัยดังนี้ 1.) ศึกษาภาพรวมของอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มจากโรงงานตัวอย่าง 4 โรงงานและหน่วยงานทางวิชาการและสถาบันการศึกษาอีก 2 หน่วยงาน2.) ศึกษาวิธีการคิดค่าเวลามาตรฐานในการเย็บ ปัญหาที่เกิดขึ้น การกำหนดเป้าหมายในการทำงานและการปรับค่าเวลามาตรฐานด้วยระดับทักษะ (LEARNING EFFECT) ของพนักงานที่เกิดขึ้นจริงในปัจจุบัน 3.) เก็บข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์อัตราการเรียนรู้งาน เพื่อประเมินระดับทักษะของพนักงานในแต่ละขั้นตอนงานที่มีความยากแตกต่างกัน และ 4.) วิเคราะห์ผล และนำค่าที่ได้จาก learning effect มาทดลองปรับค่าเวลามาตรฐานในการเย็บ 5.) จัดทำแนวทางในการเก็บข้อมูลระดับทักษะของพนักงาน วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลแบ่งออกเป็น 2 ประเภทหลัก คือ การวิเคราะห์กราฟระหว่างเวลาเฉลี่ย / ชิ้น กับจำนวนชิ้นสะสม และกราฟระหว่าง % ประสิทธิภาพ กับ จำนวนชิ้นสะสมใน 3 แนวทางด้วยกัน คือ ค่าเฉลี่ยเฉพาะมัด, ค่าเฉลี่ยสะสม และค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ พบว่าวิธีการวิเคราะห์แบบค่าเฉลี่ยสะสมในทั้ง 2 ประเภท เป็นวิธีการที่ดีที่สุด ซึ่งสามารถกำหนดสมการ Learning effect จากการ plot กราฟระหว่างจำนวนชิ้นสะสม และ % ประสิทธิภาพสะสม เพื่อใช้ในการคำนวณค่าเวลามาตรฐาน (ใหม่) และ ราคา / ชิ้น (ใหม่) ที่เหมาะกับปริมาณการสั่งผลิตในแต่ละล๊อต นอกจากนี้ยังสามารถยืนยันความแม่นยำของสมการด้วยค่า R('2)อีกด้วย โดยแสดงตัวอย่างจากการเก็บข้อมูลจากพนักงานในโรงงานตัวอย่าง 3 คน ในกระบวนการเย็บ3 กระบวนการ และในระดับความยากของงาน 2 ระดับด้วยกัน ประโยชน์ที่ได้รับจากงานวิจัย คือ 1.) สามารถกำหนดค่าตัวเลขเป้าหมายในการทำงานให้พนักงานใกล้เคียงกับสภาพการทำงานจริงมากที่สุด โดยการเปรียบเทียบเวลามาตรฐาน (ปรับใหม่)ของล๊อตขนาดเล็กและขนาดใหญ่ 2.) แนวทางในการเก็บข้อมูลระดับทักษะของพนักงาน (Learningeffect) 3.) ช่วยให้ผู้บริหารมีความมั่นใจในการตัดสินใจในการวางแผนกำลังการผลิต ที่แม่นยำมากขึ้น 4.) สามารถระบุ / กำหนดส่งงานกับลูกค้าได้รวดเร็ว แม่นยำ และ 5.) ผู้บริหารสามารถคาดการณ์ต้นทุนการผลิตที่จะเกิดขึ้นได้ ใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากที่สุด