การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเพศและปัจจัยด้านเพศสัมพันธ์กับความเครียดของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเขตกรุงเทพมหานครกลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาในระดับอุดมศึกษา ที่ศึกษาในปีการศึกษา 2547 จากตัวแทนนักศึกษาของมหาวิทยาลัย เขตกรุงเทพมหานคร 3 แห่ง จำนวน 221 คน เป็นนักศึกษาชาย101 คน และนักศึกษาหญิง 120 คน กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม 3 ชุด ประกอบด้วยปัจจัยเพศ ปัจจัยด้านเพศสัมพันธ์ (ความรู้ด้านเพศทัศนคติด้านเพศสัมพันธ์ และพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศ) และความเครียด เครื่องมือวิจัยของปัจจัยด้านเพศสัมพันธ์ผ่านการตรวจสอบความตรงด้านเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ แบบวัดความรู้เรื่องเพศมีค่าความเชื่อมั่นโดยวิธีของคูเดอร์ริชาร์ดสัน (KR-20) เท่ากับ 0.71 และแบบสอบถามทัศนคติเรื่องเพศสัมพันธ์มีค่าความเชื่อมั่นโดยใช้วิธีแอลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.93 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน สถิติไคสแควร์ และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยที่สำคัญพบว่า 1. นักศึกษาในมหาวิทยาลัยเขตกรุงเทพมหานคร มีความเครียดสูงกว่าเกณฑ์ปกติคิดเป็นร้อยละ 42.5 2. ความสัมพันธ์ของปัจจัยระหว่างตัวแปรที่ศึกษาในกลุ่มนักศึกษาที่มีประสบการณ์เพศสัมพันธ์มีดังนี้ 2.1 ปัจจัยเพศมีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ((+,c)('2) =4.141, p < .05) 2.2 ความรู้ด้านเพศและพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศเกี่ยวกับความถี่ในการใช้ถุงยางอนามัยมีความสัมพันธ์เชิงลบกับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = -.203, -.222 ตามลำดับp < .05) 2.3 พฤติกรรมเสี่ยงทางเพศเกี่ยวกับวิธีคุมกำเนิดที่ใช้ และการมีประสบการณ์เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ มีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ((+,c)('2) =8.727 และ 4.134 ตามลำดับ p < .05) 2.4 การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณพบว่า ความรู้ด้านเพศ การใช้ยาคุมกำเนิด และการมีประสบการณ์เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ สามารถร่วมกันพยากรณ์ความเครียดของนักศึกษาได้ร้อยละ 16.4 (R('2) =.164, F = 5.948, p < .05)