วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเพศและปัจจัยด้านเพศสัมพันธ์ กับความเครียดของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่ศึกษาในปีการศึกษา 2547 จากตัวแทนนักศึกษาของมหาวิทยาลัย เขตกรุงเทพมหานคร 3 แห่ง จำนวน 221 คน เป็นนักศึกษาชาย 101 คน และนักศึกษาหญิง 120 คน กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบ เฉพาะเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม 3 ชุด ประกอบด้วยปัจจัยเพศ ปัจจัยด้าน เพศสัมพันธ์ (ความรู้ด้านเพศ ทัศนคติด้านเพศสัมพันธ์ และพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศ) และความเครียด เครื่องมือวิจัยของปัจจัยด้านเพศสัมพันธ์ผ่านการตรวจสอบความตรงด้านเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ แบบวัดความรู้เรื่องเพศมีค่าความเชื่อมั่นโดยวิธีของคูเดอร์ริชาร์ดสัน (KR-20) เท่ากับ 0.71 และ แบบสอบถามทัศนคติเรื่องเพศสัมพันธ์มีค่าความเชื่อมั่นโดยใช้วิธีแอลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.93 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ของ เพียร์สัน สถิติไคสแควร์ และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยที่สำคัญพบว่า 1. นักศึกษาในมหาวิทยาลัยเขตกรุงเทพมหานคร มีความเครียดสูงกว่าเกณฑ์ปกติ คิดเป็น 42.5% 2. ความสัมพันธ์ของปัจจัยระหว่างตัวแปรที่ศึกษาในกลุ่มนักศึกษาที่มีประสบการณ์เพศสัมพันธ์ มีดังนี้ 2.1 ปัจจัยเพศมีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (X2=4.141, p < .05) 2.2 ความรู้ด้านเพศและพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศเกี่ยวกับความถี่ในการใช้ถุงยางอนามัย มีความสัมพันธ์เชิงลบกับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = -.203, -.222 ตามลำดับ p < .05) 2.3 พฤติกรรมเสี่ยงทางเพศเกี่ยวกับวิธีคุมกำเนิดที่ใช้ และการมีประสบการณ์เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ มีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (X2 =8.727 และ 4.134 ตามลำดับ p < .05) 2.4 การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณพบว่า ความรู้ด้านเพศ การใช้ยาคุมกำเนิด และการมีประสบการณ์เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ สามารถร่วมกันพยากรณ์ความเครียดของนักศึกษาได้ 16.4% (R2 =.164, F = 5.948, p < .05)