วิธีการสำรวจรังวัดด้วยดาวเทียมจีพีเอสได้เป็นที่ยอมรับกันมานานแล้วว่าเป็นวิธีที่เหมาะสมสำหรับงานด้านต่าง ๆ ที่ต้องการความถูกต้องทางด้านตำแหน่งสูง เช่น การรังวัดควบคุมการสำรวจทางด้านวิศวกรรม ในการทำงานรังวัดดาวเทียมที่ให้ค่าความถูกต้องสูงจำเป็นต้องมีการลดค่าความคลาดเคลื่อนให้มากที่สุด ค่าความคลาดเคลื่อนที่มีผลต่อความถูกต้องทางตำแหน่งที่สำคัญอันหนึ่งคือค่าความคลาดเคลื่อนที่เกิดขึ้นจากชั้นบรรยากาศ ซึ่งสามารถแบ่งได้ 2 ส่วนคือไอโอโนสเฟียร์และโทรโพสเฟียร์ ในส่วนผู้ใช้เครื่องรับแบบสองความถี่ เนื่องจากค่าความคลาดเคลื่อนที่เกิดขึ้นจากชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์นั้นขึ้นกับความถี่และการใช้คลื่นผสมที่ปราศจากไอโอโนสเฟียร์สามารถที่จะขจัดค่าความคลาดเคลื่อนเหล่านี้ออกไปได้ ในส่วนของค่าคลาดเคลื่อนจากชั้นบรรยากาศโทรโพสเฟียร์ โดยทั่วไปจะใช้แบบจำลองมาตรฐานโทรโพสเฟียร์ในการลดค่าคลาดเคลื่อนเหล่านี้ งานวิจัยนี้มุ่งเน้นที่จะหาแบบจำลองมาตรฐานโทรโพสเฟียร์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการประมวลผลข้อมูลที่เก็บในประเทศไทย ในการศึกษานี้ได้ทำการทดสอบเส้นฐานทั้งขนาดสั้น(< 20 กิโลเมตร) และขนาดกลาง (20-100 กิโลเมตร) นอกจากนี้ข้อมูลแต่ละเส้นฐานยังแบ่งออกเป็นสองกรณีคือ พื้นที่ระดับใกล้เคียงกันกับพื้นที่ต่างระดับกัน ข้อมูลในแต่ละเส้นฐานได้จากการรับสัญญาณดาวเทียมแบบสถิตเป็นเวลา 24 ชั่วโมง นอกจากนี้ยังได้ทำการเก็บข้อมูลสภาพอากาศภาคพื้นดินของแต่ละสถานี ในการหาค่าพิกัดที่ถูกต้องสูงสำหรับทุกสถานี ได้ใช้ซอฟต์แวร์Bernese (Version 4.2) ในการคำนวณค่าพิกัดอ้างอิง จากนั้นจึงทำการประมวลผลข้อมูลทุกชุดด้วยซอฟต์แวร์ SKI-Pro (Version 2.5) โดยใช้แบบจำลองมาตรฐานโทรโพสเฟียร์ดังนี้แบบจำลอง Saastamoinen แบบจำลอง Hopfield แบบจำลอง Simplified Hopfield modelและการไม่ใช้แบบจำลองใดๆ จากนั้นจึงทำการคำนวณค่าต่างพิกัดระหว่างค่าพิกัดที่ได้กับค่าพิกัดอ้างอิง ผลโดยรวมแสดงให้เห็นว่าประสิทธิภาพของแบบจำลองมาตรฐานทั้งสามไม่มีความแตกต่างที่มีนัยสำคัญทางสถิติ อย่างไรก็ดีการใช้แบบจำลองมาตรฐานโทรโพสเฟียร์ (Saastamoinenและ Hopfield ให้ผลลัพธ์ที่น่าเชื่อถือมากที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับแบบจำลองที่เหลือผลจากการศึกษาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างค่าความถูกต้องของเส้นฐานที่ได้รับกับข้อมูลสภาพอากาศภาคพื้นดินแสดงให้เห็นว่าข้อมูลทั้งสองไม่มีความสัมพันธ์ต่อกันที่มีนัยสำคัญทางสถิติ