การวิจัยนี้ศึกษาจุดที่เหมาะสมในการหยุดหมุนเวียนน้ำชะขยะ ของการบำบัดน้ำชะขยะในหลุมฝังกลบขยะมูลฝอยที่มีการหมุนเวียนน้ำชะขยะ ซึ่งจำลองสภาพการย่อยสลายของสารอินทรีย์ในหลุมฝังกลบขยะมูลฝอยที่มีการหมุนเวียนน้ำชะขยะ โดยทำการทดลองในถังหมักขยะจำนวน 2 ชุด ชุดแรกมีการหมุนเวียนน้ำชะขยะที่อัตราคงที่คือ 4.5 ลิตรต่อวัน และชุดที่สองไม่มีการหมุนเวียนน้ำชะขยะ โดยใช้ขยะประเภทผักและผลไม้ในการทดลอง จากการทดลองเป็นเวลาทั้งหมด 377 วันพบว่า ในถังหมักขยะที่มีการหมุนเวียนน้ำชะขยะ สามารถลดค่าซีโอดีของน้ำชะขยะลงได้จากค่าสูงสุดคือ 54,134 มิลลิกรัมต่อลิตร มาเป็น 1,111มิลลิกรัมต่อลิตร ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการหมุนเวียนน้ำชะขยะมีประสิทธิภาพในการบำบัดตัวเองซึ่งเป็นการบำบัดเบื้องต้นที่ได้ผลก่อนส่งไปบำบัดต่อยังขั้นตอนต่อไป อย่างไรก็ดีพบว่าในช่วงสุดท้ายของกระบวนการปรับเสถียรในหลุมฝังกลบขยะมูลฝอย ยิ่งมีการหมุนเวียนน้ำชะขยะมากขึ้นจะส่งผลให้น้ำชะขยะสามารถชะโลหะหนักได้มากขึ้นด้วย ดังนั้นระยะเวลาที่เหมาะสมในการหยุดหมุนเวียนน้ำชะขยะ ในระบบหลุมฝังกลบขยะประเภทผักและผลไม้ที่มีการหมุนเวียนน้ำชะขยะจะอยู่ที่ประมาณ 280-350 วัน ซึ่งที่เวลานี้ค่าซีโอดีของน้ำชะขยะมีค่าต่ำและค่อนข้างคงที่ ในขณะที่ความเข้มข้นของนิเกิลและสังกะสีที่ถูกชะออกมายังมีค่าที่ต่ำ นอกจากนั้นแล้วยังพบว่า ก๊าซชีวภาพที่เกิดจากถังหมักขยะที่มีการหมุนเวียนน้ำชะขยะ มีปริมาณมากกว่าก๊าซชีวภาพที่เกิดจากถังหมักขยะที่ไม่มีการหมุนเวียน้ำชะขยะ คือ 353.79 และ 195.63 ลิตร ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าการหมุนเวียนน้ำชะขยะควรจะมีการยุติภายหลังที่ค่าสารอินทรีย์ที่ย่อยสลายได้ง่ายมีปริมาณลดลงและมีค่าค่อนข้างคงที่ ก่อนที่จะเกิดการสร้างสารอินทรีย์โมเลกุลใหญ่ที่สามารถชะโลหะหนักออกมาละลายอยู่ในน้ำชะขยะได้