งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาพฤติกรรมการขับขี่ตามกันของผู้ขับขี่ทดสอบในสภาพการจราจรจริงของกรุงเทพมหานคร โดยการให้รถยนต์ส่วนบุคคล 5 คันซึ่งติดตั้งอุปกรณ์จีพีเอสขับตามกันบนถนน 2 ประเภท ซึ่งได้แก่ ถนนพื้นราบและทางด่วน ซึ่งมีสภาพการจราจรที่แบ่งได้เป็น2 รูปแบบ ได้แก่ สภาพจราจรติดขัดและไม่ติดขัด ข้อมูลพิกัดแบบ 3 มิติของรถยนต์แต่ละคันที่ทุกๆ 0.1 วินาทีซึ่งได้จากอุปกรณ์ จีพีเอสจะนำมาคำนวณระยะทาง, อัตราเร็ว, อัตราเร่งและระยะห่างของรถแต่ละคัน เพื่อเป็นข้อมูลในการวิเคราะห์พฤติกรรมการขับขี่และสร้างแบบจำลองการขับขี่ตามกันโดยใช้แบบจำลอง GM ผลการวิเคราะห์พฤติกรรมการขับขี่ระบุว่าผู้ขับขี่เว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อยจากรถคันหน้าในขณะที่ใช้ความเร็วสูงบนทางด่วนซึ่งขัดแย้งกับทฤษฎีระยะห่างปลอดภัย ปัจจัยที่มีอิทธิพลสูงสุดต่อพฤติกรรมการขับขี่ของรถคันตามก็คือความเร็วสัมพัทธ์ระหว่างรถคันนำและคันตาม โดยที่ระยะห่างและปัจจัยอื่นๆมีอิทธิพลเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ยังพบว่ารถคันท้ายๆ ของขบวนโดยเฉพาะอย่างยิ่งรถคันที่ 4และ 5 จะมีความอ่อนไหวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาวะการขับขี่ของรถคันนำ (Sensitivity) มากกว่า ผลการวิเคราะห์การถดถอยเพื่อศึกษาพฤติกรรมการขับขี่ตามกันโดยใช้แบบจำลอง GMระบุว่าผู้ขับขี่มีค่าสัมประสิทธิ์ความอ่อนไหว (Sensitivity factor) ในสภาพการจราจรไม่ติดขัดน้อยกว่าสภาพการจราจรติดขัด และมีเวลาตอบสนอง (Reaction time) ในสภาพการจราจรไม่ติดขัดมากกว่าสภาพการจราจรติดขัดโดยสอดคล้องกันบนถนนทั้ง 2 ประเภท โดยค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจมีค่าอยู่ในช่วง 0.4-0.8 สำหรับแบบจำลอง GM ที่ 1 และ 0.4-0.9 สำหรับแบบจำลองGM ที่ 5 ซึ่งแสดงว่าแบบจำลอง GM ที่ 5 ปรับปรุงประสิทธิภาพในการพยากรณ์พฤติกรรมการขับขี่ตามกันได้ดีกว่าแบบจำลอง GM ที่ 1 เพียงเล็กน้อย ผลการประเมินแบบจำลองทั้งสองรูปแบบในระดับจุลภาคแสดงว่าค่าพารามิเตอร์ของพฤติกรรมการขับขี่ที่ได้ สามารถอธิบายพฤติกรรมการขับขี่จริงได้อย่างสอดคล้อง ขณะที่เมื่อนำแบบจำลองไปพยากรณ์การจราจรระดับมหภาคพบว่ามีความคลาดเคลื่อนพอสมควร เมื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการขับขี่ตามกันในสภาพการจราจรแบบไม่ติดขัดคล้ายคลึงกับพฤติกรรมการขับขี่ที่ได้จากงานวิจัยของ GM (สหรัฐอเมริกา) ขณะที่ในสภาพการจราจรติดขัดกลับพบว่าพฤติกรรมดังกล่าวแตกต่างกับงานวิจัยอื่นๆ อย่างมาก