โรคปริทันต์อักเสบ คือโรคติดเชื้อแบคทีเรียชนิดหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะการอักเสบเรื้อรังของเหงือก อันนำไปสู่การสูญเสียของอวัยวะรองรับฟัน ในรอยโรคปริทันต์มักตรวจพบทีเซลล์ที่สามารถจำแอนติเจนและถูกกระตุ้นแล้วเป็นจำนวนมาก รวมทั้งไซโตไคน์ที่ทีเซลล์เหล่านี้หลั่งออกมาในปริมาณสูงเสมอ ถึงแม้ว่าทีเซลล์จะได้รับการพิจารณาว่าเป็นศูนย์กลางในการควบคุมและการดำเนินโรคของโรคปริทันต์อักเสบชนิดเรื้อรัง แต่บทบาทในแง่การควบคุมระบบภูมิคุ้มกันเฉพาะที่ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด การศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ตรวจพบว่ามีอินเตอร์ลิวคิน-17 ซึ่งเป็นไซโตไคน์ของทีเซลล์ชนิดใหม่ และอินเตอร์เฟียรอน-แกมมาในเนื้อเยื่อปริทันต์ที่อักเสบ ดังนั้นการศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทในการกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันเฉพาะที่ของอินเตอร์ลิวคิน-17 และอินเตอร์เฟียรอน-แกมมาต่อเซลล์ไฟโบรบลาสต์จากเหงือกของคนซึ่งมีอวัยวะปริทันต์สุขภาพดี เซลล์ไฟโบรบลาสต์จะถูกกระตุ้นด้วยอินเตอร์ลิวคิน-17 และอินเตอร์เฟียรอน-แกมมาในความเข้มข้นต่าง ๆ รวมทั้งส่วนผสมของไซโตไคน์ทั้งสองชนิด ตรวจวัดระดับการแสดงออกของซีดี 40 และ เอชแอลเอ-ดีอาร์ด้วยการวิเคราะห์โดยใช้โฟล โซโตเมทรี และวัดระดับการผลิตอินเตอร์ลิวคิน-8 ด้วยวิธีอีไลซ่า ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า อินเตอร์เฟียรอน-แกมมาสามารถส่งเสริมการแสดงออกของเอชแอลเอ-ดีอาร์บนเซลล์ไฟโบรบลาสต์ได้อย่างชัดเจน และมีผลต่อการแสดงออกของซีดี 40เพียงเล็กน้อย ส่วนอินเตอร์ลิวคิน-17 นั้น ไม่มีผลต่อการแสดงออกของแอนติเจนทั้งสองชนิดอีกทั้งยังไม่มีผลส่งเสริมอินเตอร์เฟียรอน-แกมมาในการกระตุ้นการแสดงออกของซีดี 40 และเอชแอลเอ-ดีอาร์บนเซลล์ไฟโบรบลาสต์ ในทางตรงกันข้ามกับอินเตอร์เฟียรอน-แกมมาอินเตอร์ลิวคิน-17 สามารถกระตุ้นให้เซลล์ไฟโบรบลาสต์ผลิตอินเตอร์ลิวคิน-8 ได้ และเมื่อกระตุ้นด้วยไซโตไคน์ทั้งสองชนิดร่วมกัน อินเตอร์เฟียรอน-แกมมามีผลส่งเสริมอินเตอร์ลิวคิน-17ในการกระตุ้นการผลิตอินเตอร์ลิวคิน-8 ผลในการส่งเสริมนี้พบในเซลล์เพาะเลี้ยงทั้งหมดเมื่อกระตุ้นด้วยอินเตอร์ลิวคิน-17 ที่ความเข้มข้นสูง (500 นาโนกรัม/มิลลิลิตร) ในขณะที่ความเข้มข้นต่ำ (5 และ 50 นาโนกรัม/มิลลิลิตร) นั้นเราพบการตอบสนองที่แตกต่างกันความแตกต่างในการผลิตอินเตอร์ลิวคิน-8 ของเซลล์ไฟโบรบลาสต์ที่ตอบสนองต่อการกระตุ้นด้วยส่วนผสมของอินเตอร์ลิวคิน-17 และอินเตอร์เฟียรอน-แกมมาเป็นสิ่งที่น่าสนใจ และข้อมูลนี้อาจจะสามารถอธิบายความหลากหลายในการตอบสนองของร่างกาย ความไวต่อการเกิดโรคและการดำเนินของโรคปริทันต์อักเสบได้ สำหรับกลไกที่แน่ชัดนั้นยังต้องได้รับการศึกษาต่อไป