วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาและวิเคราะห์ว่า การใช้ระบบกรอบราคาของชิลีเพื่อจำกัดปริมาณการนำเข้าสินค้าเกษตรเป็นมาตรการที่ไม่สอดคล้องกับความตกลงภายใต้กรอบ WTO หลายฉบับ โดยยกคดีพิพาทที่อาร์เจนตินาร้องเรียนต่อองค์กรระงับข้อพิพาทของ WTO เกี่ยวกับระบบกรอบราคาของชิลีมาศึกษา จากการศึกษาพบว่า ระบบกรอบราคาของชิลีเป็นมาตรการ ณ พรมแดนที่คล้ายคลึงกับค่าธรรมเนียมนำเข้าผันแปรและราคานำเข้าขั้นต่ำที่นอกเหนือจากภาษีศุลกากรทั่วไป ดังนั้นการที่ชิลียังคงไว้ซึ่งระบบกรอบราคาดังกล่าวจึงเป็นการไม่สอดคล้องกับมาตรา 4 วรรค 2เชิงอรรถ 1 ตามความตกลงสินค้าเกษตร ที่ห้ามมิให้ประเทศภาคีคงไว้ นำมาใช้ หรือกลับไปใช้มาตรการใดๆ ประเภทซึ่งได้ถูกกำหนดให้เปลี่ยนเป็นภาษีศุลกากรทั่วไป และยังเป็นการไม่สอดคล้องกับมาตรา 11 ของ GATT 1994 ที่ห้ามมิให้มีการใช้มาตรการจำกัดการนำเข้าที่นอกเหนือจากภาษี นอกจากนี้การจัดเก็บภาษีตามระบบกรอบราคาดังกล่าวยังเป็นการขัดต่อหลักการห้ามเลือกปฏิบัติอันเป็นหลักการพื้นฐานของ GATT 1994 อีกด้วย ดังนั้นชิลีจึงต้องทำระบบกรอบราคาของตนให้สอดคล้องกับพันธกรณีตามความตกลงสินค้าเกษตรและความตกลงGATT 1994 ภายใต้กรอบ WTO