วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์ถึงปัญหาหรืออุปสรรคในการดำเนินการขอการรับรองมาตรฐานความรับผิดชอบทางสังคม 8000 (SA 8000)ของสถานประกอบกิจการเพื่อการส่งออกในประเทศไทย เพราะข้อกำหนดในมาตรฐาน SA 8000หลายประเด็นมีความไม่สอดคล้องกับพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 รวมถึงข้อกฎหมายหรือมาตรการที่เกี่ยวกับความปลอดภัย อาชีวอนามัยและสภาพแวดล้อมในการทำงาน และมุ่งศึกษาหามาตรการในการแก้ไขปัญหาและเสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายแรงงานต่อไป จากการศึกษาพบว่า การที่มาตรฐาน SA 8000 ถูกกำหนดขึ้นโดยประเทศที่พัฒนาแล้วมาตรฐานขั้นต่ำจึงสูงเกินกว่าสถานประกอบกิจการในประเทศไทยซึ่งเป็นประเทศกำลังพัฒนาจะพึงให้แก่ลูกจ้างได้ ทำให้นายจ้าง ลูกจ้าง และบุคคลที่เกี่ยวข้องในสถานประกอบกิจการต้องประสบกับปัญหาในการจัดทำมาตรฐานความรับผิดชอบทางสังคม 8000 ไม่ว่าจะเป็นปัญหาในทางปฏิบัติอันเกิดจากความไม่พร้อมของบุคลากรหรือสภาพแวดล้อมในสถานประกอบกิจการและปัญหาทางกฎหมายที่เกิดจากข้อกำหนดความรับผิดชอบทางสังคมในมาตรฐาน SA 8000 เรื่องแรงงานเด็ก แรงงานบังคับ เสรีภาพในการสมาคมและสิทธิในการร่วมเจรจาต่อรอง การลงโทษทางวินัย และชั่วโมงการทำงานล่วงเวลา ไม่สอดคล้องกับกฎหมายแรงงานที่ใช้บังคับอยู่ จึงควรปรับปรุงพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. 2518 และข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงานบางประเด็นที่เกี่ยวกับการส่งเสริมการศึกษาของแรงงานซึ่งเป็นเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีการลดจำนวนชั่วโมงการทำงานล่วงเวลา เป็นต้น ที่สำคัญต้องมีการร่วมมือกันจากทุกส่วนในสังคม ไม่ว่าจะเป็นองค์กรภาครัฐ ภาคธุรกิจหรือเอกชน นายจ้าง ลูกจ้าง หรือบุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง