การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับการติดยาเสพติดของวัยรุ่นชายตอนต้นในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างมีจำนวนทั้งสิ้น498 คน โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มวัยรุ่นชายที่ติดยาเสพติดในโรงพยาบาลนพรัตน์ราชธานี โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า โรงพยาบาลธัญญารักษ์ และศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด ลาดหลุมแก้ว อายุ 13-15 ปี จำนวน 248 คน และกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 2 และ 3 ในโรงเรียนสีขาว ในกรุงเทพมหานคร อายุ13-15 ปี จำนวน 250 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามสถานภาพทั่วไปมาตรวัดการอบรมเลี้ยงดูซึ่งพัฒนาตามรูปแบบการวิจัย เกี่ยวกับการอบรมเลี้ยงดูของBaumrind แบบวัดบุคลิกภาพ Extroversion/Introversion Inventory (1997) และแบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเองของ Stanley Coopersmith (1984) นำข้อมูลมาวิเคราะห์โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์การจำแนกกลุ่ม (Discriminant Analysis) ด้วยวิธีการวิเคราะห์แบบขั้นตอน (Stepwise) โดยใช้สถิติวิลค์สแลมดา (Wilks's Lambda) เป็นเกณฑ์ในการคัดเลือกตัวแปรเข้าวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า จากการวิเคราะห์ผลข้อมูลด้วยเทคนิคการจำแนกกลุ่ม ปรากฏว่ามีตัวแปรจำนวน 4 ตัวแปร จาก 13 ตัวแปร ที่สามารถอธิบายความแปรปรวนของการเป็นสมาชิกกลุ่มวัยรุ่นชายที่ติดยาเสพติดและกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นชายได้ถึงร้อยละ 82.1ซึ่งตัวแปร 4 ตัวแปรดังกล่าวถือเป็นปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับวัยรุ่นชายที่ติดยาเสพติดในกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้แก่ปัจจัยดังต่อไปนี้คือ (1) พฤติกรรมการใช้ยาเสพติดของเพื่อน (2) ระดับการศึกษา (3) การเห็นคุณค่าในตนเอง และ (4) สถานภาพการสมรสของพ่อแม่ (เรียงตามลำดับความสำคัญจากค่าสัมประสิทธิ์คาโนนิคัลมาตรฐาน Ci)