การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการเสริมซีลีเนี่ยมและการอดอาหารต่อคุณลักษณะการเจริญเติบโตระดับธัยรอยด์ฮอร์โมน เอนไซม์ต้านออกซิเดชันและไคแซคคาริเดส ในลูกไก่กระทง โดยในการทดลองใช้ลูกไก่พันธุ์ค็อบ 500 เพศผู้จากแม่ไก่ที่ไม่ได้เสริมซีลีเนี่ยม จำนวน 1,920 ตัว แบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 2และ 3 ลูกไก่ได้รับอาหารทันทีที่มาถึงฟาร์มทดลอง โดยกลุ่มที่ 1 ได้รับอาหารพื้นฐานเป็นกลุ่มควบคุม กลุ่มที่ 2 และ 3 เสริมซีลีเนี่ยมอินทรีย์และอนินทรีย์ขนาด0.2 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมอาหารตามลำดับ กลุ่มที่ 4 5 และ 6 ลูกไก่ได้รับอาหารหลังจากที่มาถึงฟาร์มทดลอง 48 ชั่วโมง โดยได้รับอาหารเหมือนกับกลุ่มที่ 1 2 และ 3 ตามลำดับวันแรกของการทดลองทำการเก็บเลือดและตับจากลูกไก่ 10 ตัวที่เหลือจากการจัดไก่เข้ากรงเพื่อใช้ในการหาระดับธัยรอยด์ฮอร์โมนและปริมาณเอนไซม์ต้านออกซิเดชันเป็นค่าพื้นฐานและเมื่อลูกไก่อายุ 14 28 และ 42 วัน ทำการชั่งน้ำหนักไก่และบันทึกปริมาณอาหารที่กินซึ่งในวันที่ไก่อายุ 14 และ 28 วัน ทำการสุ่มชั่งไก่รายตัวร้อยละ 50 ในวันที่ไก่อายุ42 วัน ชั่งไก่รายตัวทุกตัว และในวันที่ไก่อายุ 7 14 21 และ 42 สุ่มไก่ทดลองกลุ่มละ8 ตัว เก็บตัวอย่างเลือดและตับเพื่อใช้ในการวิเคราะห์หาระดับธัยรอยด์ฮอร์โมนและปริมาณเอนไซม์ต้านออกซิเดชัน ในวันที่ไก่อายุ 21 วัน เก็บตัวอย่างเยื่อบุผนังลำไส้เล็กส่วนกลางมาตรวจวัดเอนไซม์ไคแซคคาริเดส การเจริญเติบโตในภาพรวมตลอด 42 วัน ของการทดลองพบว่าไก่ที่ได้รับอาหารทันทีมีน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นเฉลี่ยต่อตัวต่อวัน ปริมาณการกินได้ต่อตัวและปริมาณการกินได้ต่อตัวต่อวันมากกว่าลูกไก่ที่อดอาหารอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05)แต่ไก่ที่อดอาหารมีประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหารเป็นเนื้อที่ดีกว่าไก่ที่ได้รับอาหารทันทีอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) และพบว่าไก่ที่ได้รับอาหารที่เสริมซีลีเนี่ยมอินทรีย์มีน้ำหนักตัวสุดท้ายและความสม่ำเสมอของฝูงสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับซีลีเนี่ยมอนินทรีย์และพบว่าการเสริมซีลีเนียมช่วยเพิ่มระดับเอนไซม์กลูตาไธโอนในวันที่ 7 และ 42และยังเพิ่มระดับเอนไซม์ซุปเปอร์ออกไซด์ ดิสมิวเตสได้ในวันที่ 14 และ 42 และนอกจากนี้ยังพบว่า ไก่ที่อดอาหารที่อายุ 7 วัน มีระดับธัยรอยด์ฮอร์โมนสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับอาหารทันทีและกลุ่มที่ได้รับการเสริมซีลีเนี่ยมมีระดับธัยรอยด์ฮอร์โมนสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) และมีแนวโน้มเพิ่มปริมาณเอนไซม์ไคแซคคาริเดส(อายุ 21 วัน) และพบว่าการเสริมซีลีเนี่ยมและการอดอาหารไม่มีผลต่อระดับเอนไซม์คะตาเลส จากการศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่า การอดอาหารลูกไก่ 48 ชั่วโมงหลังฟัก ทำให้น้ำหนักตัวการกินได้ และความสม่ำเสมอของฝูงลดลง แต่ช่วยให้ประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหารเป็นเนื้อได้ดีขึ้นและช่วยลดอัตราการตาย นอกจากนี้การเสริมซีลีเนี่ยมในลูกไก่ทั้งที่ได้รับอาหารทันทีและลูกไก่ที่ถูกอดอาหาร ช่วยเพิ่มปริมาณเอนไซม์กลูตาไธโอนเปอร์ออกซิเดส(ที่อายุ 7 และ 14 วัน) ซุปเปอร์ออกไซด์ดิสมิวเตส (ที่อายุ 14 และ 42 วัน) ระดับไตรไอโอโดธัยโรนีนที่อายุสองสัปดาห์ และมีแนวโน้มเพิ่มระดับไคแซคคาริเดสได้การเสริมซีลีเนี่ยมอินทรีย์ช่วยให้คุณลักษณะการเจริญเติบโตดีขึ้น (น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นเฉลี่ยต่อตัวต่อวัน และประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหารเป็นเนื้อ ที่อายุ 15-28 วัน)และความสม่ำเสมอของฝูง (ที่อายุ 1-42 วัน) ได้ดีกว่าการเสริมซีลีเนี่ยมอนินทรีย์