ทฤษฎีของระบบประกบตัวนำยิ่งยวด-แม่เหล็กเฟร์โรได้รับการพัฒนาโดยได้แสดงความสมมูลระหว่างสมการอนุพันธ์เชิงขนส่งแบบอูสาเดลและทฤษฎีของทากาฮาชิ-ทาชิกิที่มีพื้นฐานมาจากวิธีฟังก์ชันสหสมพันธ์ของเดอจอง นอกจากนี้ได้อนุพันธ์สมการอูสาเดลแบบทั่วไปที่รวมผลของการทำลายคู่อิเล็กตรอนได้แก่แม่เหล็กไดอะของวงโคจร สภาวะสปินแม่เหล็กพาราของพอลลี การกระเจิงเชิงสปินวงโคจร และการกระเจิงของสารเจือแม่เหล็กเป็นครั้งแรก ได้เสนอวิธีการแก้ปัญหาแบบหลายโมด อุณหภูมิวิกฤตและสนามแม่เหล็กวิกฤตตั้งฉากบนของระบบประกบสามชั้นแม่เหล็กเฟร์โร-ตัวนำยิ่งยวด-แม่เหล็กเฟร์โรถูกคำนวณเป็นฟังก์ชั่นของพารามิเตอร์วัสดุเช่นความหนาชั้นวัสดุ ระยะอาพันธ์และสภาพการนำไฟฟ้าในสถานะปกติ และการจัดเรียงตัวของโมเมนต์แม่เหล็กเฟร์โร ในที่นี้ได้คำนึงถึงความโปร่งใสของวัสดุที่รอยต่อระหว่างผิวและพลังงานแลกเปลี่ยนของแม่เหล็กเฟร์โรที่มีค่าใด ๆ ทั้งแบบอ่อนและแบบแรง พบว่าการขึ้นกับความหนาของชั้นแม่เหล็กเฟร์โรที่มีต่ออุณหภูมิวิกฤตแสดงพฤติกรรมหลายแบบดังนี้ 1. การสลายตัวแบบเชิงเดี่ยวสภาพนำยิ่งยวดหายไปอย่างสมบูรณ์ที่ค่าเฉพาะหนึ่งของความหนาชั้นแม่เหล็ก 2. การสลายตัวแบบไม่เป็นเชิงเดี่ยวสภาพนำยิ่งยวดมีค่าตลอดความหนาชั้นแม่เหล็กโดยที่อุณหภูมิวิกฤตมีค่าต่ำสุดที่ค่าเฉพาะหนึ่งของความหนาชั้นแม่เหล็ก 3. สภาพนำยิ่งยวดแบบเกิดใหม่อุณหภูมิวิกฤตตกลงเป็นศูนย์ที่ค่าเฉพาะค่าหนึ่งของชั้นความหนาแม่เหล็กและคืนค่าอีกครั้งโดยเกิดเฉพาะในการจัดเรียงตัวของโมเมนต์แม่เหล็กเฟร์โรแบบขนาน ผลเชิงตัวเลขแสดงให้เห็นว่าสัณฐานแบบขนานสวนเสริมค่าสภาพนำยิ่งยวดมากกว่าสัณฐานแบบขนานผลการศึกษาสนามแม่เหล็กวิกฤตตั้งฉากบนแสดงให้เห็นว่าค่าความต้านทานต่ำที่รอยต่อระหว่างผิวมีผลเฉพาะสัณฐานแบบขนานสวนเนื่องจากลักษณะการกดข่มอย่างอ่อนของสนามแลกเปลี่ยนแบบเฟร์โรแมกนิติก