การลงทุนทางตรงจากต่างประเทศ เป็นที่ยอมรับกันเป็นเวลานานแล้วถึงประโยชน์ในอันที่จะเป็นเครื่องมือในการเพิ่มผลิตผลของประเทศ และผลที่สุดคือการเพิ่มขึ้นของการส่งออกของประเทศ อย่างไรก็ตาม ถึงแม้การส่งออกและการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศของประเทศไทยจะมีการเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง และแม้ว่าจะมีการค้นพบความสัมพันธ์แบบส่งเสริมซึ่งกันและกันในงานวิจัยหลายชิ้น ความสัมพันธ์ในระดับเศรษฐศาสตร์มหภาคระหว่างการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศและการส่งออกสำหรับประเทศไทยยังแทบไม่ได้รับการทดสอบดังนั้นการวิเคราะห์สำหรับงานชิ้นนี้ จะเน้นถึงความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการเข้ามาของการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศและการส่งออก และมุ่งการวิเคราะห์ว่าการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศนั้นมีบทบาทต่อการเติบโตของการส่งออกของประเทศไทยหรือไม่โดยอาศัยข้อมูลรายปีของประเทศไทยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1972 ถึง 2002 งานชิ้นนี้แบ่งการวิเคราะห์ออกเป็นสองส่วนได้แก่การวิเคราะห์เชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ จากการศึกษาพบว่าในขณะที่การส่งออกเพิ่มขึ้นนั้น โครงสร้างของการส่งออกได้มีการเปลี่ยนแปลงจากการส่งออกสินค้าที่มีมูลค่าต่ำเป็นสินค้าที่มีมูลค่าสูงขึ้น ควบคู่ไปกับการเพิ่มขึ้นของการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศ ซึ่งหลั่งไหลเข้ามาเป็นพิเศษสู่สินค้าที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูงกว่าในการผลิต ผลการศึกษาของทั้งสองพบว่าในช่วงเวลาที่ทำการศึกษานี้ ปรากฏความสัมพันธ์ที่เป็นเหตุและผล ระหว่างการเข้ามาของการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศและการส่งออก ซึ่งอยู่ในรูปแบบการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศช่วยส่งเสริมการส่งออกทั้งในระยะยาวและระยะสั้น อย่างไรก็ตามการลดลงอย่างรวดเร็วของการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศในช่วงปีหลังของการศึกษาสะท้อนให้เห็นถึงการสูญเสียความสามารถในการแข่งขันเพื่อที่จะดึงดูดการลงทุนทางตรงจากต่างประเทศ ซึ่งเป็นปัญหาสำคัญที่รัฐบาลต้องทำการแก้ไขด้วยการปรับปรุงนโยบาย โดยเริ่มแรก จากความสำคัญของสินค้าส่งออกที่มีมูลค่าเพิ่มสูง ดังนั้นประเทศควรมุ่งเน้นอุตสาหกรรมที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูง ขั้นต่อมาประเทศควรพัฒนาความได้เปรียบทางการแข่งขันด้านใหม่ และสุดท้าย การรวมกลุ่มควรได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อเพิ่มความสามารถในการแข่งขัน