การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาวิเคราะห์ สถานการณ์ ข้อจำกัด รูปแบบและผลของการสื่อสารการเมือง เพื่อกอบกู้เอกราช รักษาพระราชอำนาจ ขยายพระราชอาณาเขตและทำนุบำรุงกรุงศรีอยุธยา ของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) ใช้การวิจัยเชิงประวัติศาสตร์ (Historical approach)ควบคู่ไปกับการวิเคราะห์ตัวบท (Textual analysis) และการวิเคราะห์ปริบท (Contextualanalysis) โดยจะศึกษาจากเอกสาร เช่น พระราชพงศาวดาร พงศาวดาร จดหมายเหตุชาวต่างชาติพระนิพนธ์ บทความ และเอกสารอ้างอิงต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องมารวบรวมเพื่อทำการวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า สถานการณ์ และข้อจำกัดทางการเมือง ทั้งภายในและภายนอกกรุงศรีอยุธยา ส่งผลให้สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงต้องใช้การสื่อสารในการตอบโต้สถานการณ์และข้อจำกัดทางการเมืองเหล่านั้น โดยรูปแบบของการสื่อสารทางการเมืองที่พระองค์ทรงใช้ได้แก่ การสื่อสารเพื่อการจัดการ การสื่อสารโน้มน้าวใจ การสื่อสารเพื่อการประชาสัมพันธ์การสื่อสารในเชิงสัญลักษณ์ (สัญญะ) เป็นต้น โดยรูปแบบที่พบมากที่สุด คือ รูปแบบการสื่อสารโน้มน้าวใจ โดยใช้จุดจูงใจในความ "เด็ดเดี่ยว"ของพระองค์ และผลของการสื่อสารการเมือง ทำให้สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงสามารถกอบกู้เอกราช รักษาไว้ซึ่งพระราชอำนาจ และมีพระราชอาณาเขตกว้างใหญ่ รวมทั้งทำนุบำรุงฟื้นฟูกรุงศรีอยุธยาให้เจริญรุ่งเรืองดังเดิม