ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเป็นผลประการสำคัญที่ทำให้อาวุธถูกพัฒนารูปแบบให้มีความร้ายแรงและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งการนำเอาเลเซอร์มาใช้เป็นอาวุธในข้อพิพาททางอาวุธซึ่งมีความรุนแรงถึงระดับที่ทำให้บุคคลตาบอดได้ ก่อให้เกิดความเสียหายอันเกินขนาดและความทุกข์ทรมานที่ไม่จำเป็น ซึ่งเป็นการขัดต่อหลักกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ ปัญหาสำคัญประการนี้ก่อให้เกิดการสร้างกฎหมายระหว่างประเทศในการควบคุมอาวุธดังกล่าวขึ้นมา กล่าวคือ พิธีสารว่าด้วยอาวุธเลเซอร์ที่ทำให้ตาบอด ค.ศ. 1995 ซึ่งออกมาตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการห้ามหรือการจำกัดการใช้อาวุธที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายอันเกิดขนาดหรือไม่จำกัดเป้าหมาย ค.ศ. 1980 โดยมีขอบเขตในการควบคุมอาวุธเลเซอร์ที่ทำให้ตาบอด ในส่วนของการห้ามใช้ ห้ามโอน หน้าที่ของรัฐต่อระบบเลเซอร์อื่น ๆ และข้อยกเว้นการบังคับใช้พิธีสาร เมื่อศึกษาและพิจารณาบทบัญญัติตามพิธีสารว่าด้วยอาวุธเลเซอร์ที่ทำให้ตาบอดค.ศ. 1995 แล้ว ปรากฏว่าแม้พิธีสารฉบับดังกล่าวจะมีผลบังคับใช้แล้วก็ตาม แต่หลักการในพิธีสารยังขาดความชัดเจน ดังนั้นจึงน่าจะใช้ฐานอื่นของกฎหมายระหว่างประเทศโดยเฉพาะอย่างยิ่งจารีตประเพณีระหว่างประเทศและสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการควบคุมอาวุธเช่นว่าให้มีมากยิ่งขึ้น