การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกันและเพื่อนำเสนอแนวทางการให้การศึกษาเพื่อความเข้าใจในวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกันผู้วิจัยใช้วิธีการศึกษาวิจัยเชิงชาติพันธุ์วรรณา โดยการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและแบบไม่มีส่วนร่วมในกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน จากนั้นจึงได้สัมภาษณ์เชิงลึกคนรักเพศเดียวกันจำนวน 10 คน เป็นหญิงรักหญิง 5 คน และชายรักชาย 5 คน นำมาสร้างตารางวิเคราะห์เปรียบเทียบเพื่อหาข้อสรุปแล้วจึงจัดประชุมสนทนากลุ่ม เพื่อแสวงหาแนวทางในการให้การศึกษาเพื่อความเข้าใจในวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คนรักเพศเดียวกันมีความสัมพันธ์ที่ห่างเหินกับครอบครัวในช่วงวัยเด็กและเริ่มรู้สึกตระหนักถึงความชอบเพศเดียวกันตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นเริ่มสงสัยในรสนิยมทางเพศของตนเอง จากนั้นจึงพยายามหาความรู้จากที่ต่าง ๆ แล้วจึงค่อย ๆ ยอมรับและปรับตัวเข้าสู่อัตลักษณ์ทางเพศของตนในที่สุด 2. การเรียนรู้ของคนรักเพศเดียวกันเป็นการเรียนรู้ด้วยตนเองจากประสบการณ์ตรงและเรียนรู้จากในกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน กลุ่มเพื่อนคนรักเพศเดียวกันมีบทบาทมากในการสร้างการเรียนรู้ อย่างไรก็ตามคนรักเพศเดียวกันและผู้ที่เกี่ยวข้องคาดหวังว่าการศึกษาควรเข้ามามีบทบาทในการให้ความรู้ในเรื่องของคนรักเพศเดียวกันมากขึ้น 3. แนวทางการให้การศึกษาเพื่อความเข้าใจในวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกันนั้นควรให้การศึกษาในหลายระดับของสังคม ได้แก่ระดับครอบครัว ระดับโรงเรียน และระดับชุมชนด้วยวิธีการต่าง ๆ กัน ส่วนการสอนในโรงเรียนนั้น ควรเน้นเป้าหมายเป็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นโดยมีเนื้อหาสาระมุ่งเน้นเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับคนรักเพศเดียวกันในฐานะที่เป็นคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ร่วมกันในสังคม ทั้งนี้เพื่อให้ยอมรับในความหลากหลายทางเพศในสังคม 4. ครอบครัวเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เด็กเกิดการเรียนรู้และพัฒนาอัตลักษณ์ทางเพศการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีในครอบครัวจะช่วยส่งเสริมให้เด็กเติบโตมามีบทบาททางเพศที่เหมาะสม ในขณะเดียวกันการศึกษาก็มีบทบาทในการพัฒนาคนให้รู้จักและเข้าใจตนเองและผู้อื่น รวมทั้งเคารพสิทธิในความแตกต่างของเพื่อนมนุษย์ที่อยู่ร่วมสังคมเดียวกัน