วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกัน และเพื่อนำเสนอแนวทางการให้การศึกษาเพื่อความเข้าใจในวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกัน ผู้วิจัยใช้วิธีการศึกษาวิจัยเชิงชาติพันธุ์วรรณา โดยการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและแบบไม่มีส่วนร่วมในกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน จากนั้นจึงได้สัมภาษณ์เชิงลึกคนรักเพศเดียวกัน จำนวน 10 คน เป็นหญิงรักหญิง 5 คน และชายรักชาย 5 คน นำมาสร้างตารางวิเคราะห์เปรียบเทียบเพื่อหาข้อสรุปแล้วจึงจัดประชุมสนทนากลุ่ม เพื่อแสวงหาแนวทางในการให้การศึกษาเพื่อความเข้าใจในวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คนรักเพศเดียวกันมีความสัมพันธ์ที่ห่างเหินกับครอบครัวในช่วงวัยเด็ก และเริ่มรู้สึกตระหนักถึงความชอบเพศเดียวกันตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นเริ่มสงสัยในรสนิยมทางเพศของตนเอง จากนั้นจึงพยายามหาความรู้จากที่ต่างๆ แล้วจึงค่อยๆ ยอมรับและปรับตัวเข้าสู่อัตลักษณ์ทางเพศของตนในที่สุด 2. การเรียนรู้ของคนรักเพศเดียวกันเป็นการเรียนรู้ด้วยตนเองจากประสบการณ์ตรง และเรียนรู้จากในกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน กลุ่มเพื่อนคนรักเพศเดียวกันมีบทบาทมากในการสร้างการเรียนรู้ อย่างไรก็ตามคนรักเพศเดียวกันและผู้ที่เกี่ยวข้องคาดหวังว่า การศึกษาควรเข้ามามีบทบาทในการให้ความรู้ในเรื่องของคนรักเพศเดียวกันมากขึ้น 3. แนวทางการให้การศึกษาเพื่อความเข้าใจในวิถีชีวิตของคนรักเพศเดียวกันนั้น ควรให้การศึกษาในหลายระดับของสังคม ได้แก่ระดับครอบครัว ระดับโรงเรียน และระดับชุมชน ด้วยวิธีการต่างๆ กัน ส่วนการสอนในโรงเรียนนั้น ควรเน้นเป้าหมายเป็นกลุ่มเด็กวัยรุ่น โดยมีเนื้อหาสาระมุ่งเน้นเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับคนรักเพศเดียวกันในฐานะที่เป็นคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ร่วมกันในสังคม ทั้งนี้เพื่อให้ยอมรับในความหลากหลายทางเพศในสังคม 4.ครอบครัวเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เด็กเกิดการเรียนรู้และพัฒนาอัตลักษณ์ทางเพศ การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีในครอบครัวจะช่วยส่งเสริมให้เด็กเติบโตมามีบทบาททางเพศที่เหมาะสม ในขณะเดียวกันการศึกษาก็มีบทบาทในการพัฒนาคนให้รู้จักและเข้าใจตนเองและผู้อื่น รวมทั้งเคารพสิทธิในความแตกต่างของเพื่อนมนุษย์ที่อยู่ร่วมสังคมเดียวกัน