ทำนองเสียงพูดภาษาไทยอาจจัดได้ว่าเป็นสารสนเทศกึ่งภาษาศาสตร์ที่เกิดขึ้นจากรูปลักษณ์ความถี่มูลฐาน ของประโยคเสียงพูด วิทยานิพนธ์นี้นำเสนอวิธีการในการรู้จำรูปแบบของทำนองเสียงพูดภาษาไทย โดยนำเสนอคอนทัวร์สำคัญสองลักษณะ ซึ่งหาได้จากลักษณะของความถี่มูลฐาน จากนั้นจึงนำคอนทัวร์ลักษณะทั้งสองประเภทนี้ไปแปลงเป็นเวกเตอร์ลักษณะ เพื่อนำไปใช้เป็นข้อมูลป้อนเข้าโครงข่ายประสาทเทียม ในแต่ละการทดลองจะฝึกฝน และทดสอบเสียงพูดของผู้ชาย และเสียงพูดของผู้หญิงแยกจากกัน การทดลองแรกจะจำแนกทำนองเสียงออกเป็น 3 ประเภท คือ ทำนองเสียงตก ทำนองเสียงขึ้นและทำนองเสียงผสม อัตราการรู้จำทำนองเสียงพูดมีค่าร้อยละ 61.6 สำหรับเสียงผู้ชายและร้อยละ 73.7 สำหรับเสียงผู้หญิง เมื่อพิจารณาความผิดพลาดของการรู้จำเสียงพูดของแต่ละทำนองเสียงจากตารางความสับสนพบว่า ระบบรู้จำมีความสับสนระหว่างทำนองเสียงขึ้นและทำนองเสียงผสมสูง จึงได้ทำการทดลองที่สอง โดยจัดให้ทำนองเสียงผสมเป็นประเภทเดียวกับทำนองเสียงขึ้น ผลการทดลองพบว่าอัตราการรู้จำมีค่าเป็น ร้อยละ 81.7 สำหรับเสียงผู้ชาย และร้อยละ 90.8 สำหรับเสียงผู้หญิง