วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

ทำนองเสียงพูดภาษาไทยอาจจัดได้ว่าเป็นสารสนเทศกึ่งภาษาศาสตร์ ที่เกิดขึ้นจากรูปลักษณ์ความถี่มูลฐานของประโยคเสียงพูด วิทยานิพนธ์นี้นำเสนอวิธีการในการรู้จำรูปแบบของทำนองเสียงพูดภาษาไทย โดยนำเสนอคอนทัวร์สำคัญสองลักษณะ ซึ่งหาได้จากลักษณะของความถี่มูลฐาน จากนั้นจึงนำคอนทัวร์ลักษณะทั้งสองประเภทนี้ไปแปลงเป็นเวกเตอร์ลักษณะ เพื่อนำไปใช้เป็นข้อมูลป้อนเข้าโครงข่ายประสาทเทียม ในแต่ละการทดลองจะฝึกฝน และทดสอบเสียงพูดของผู้ชาย และเสียงพูดของผู้หญิงแยกจากกัน การทดลองแรกจะจำแนกทำนองเสียงออกเป็น 3 ประเภท คือ ทำนองเสียงตก ทำนองเสียงขึ้น และทำนองเสียงผสม อัตราการรู้จำทำนองเสียงพูดมีค่า 61.6% สำหรับเสียงผู้ชาย และ 73.7% สำหรับเสียงผู้หญิง เมื่อพิจารณาความผิดพลาดของการรู้จำเสียงพูด ของแต่ละทำนองเสียงจากตารางความสับสนพบว่า ระบบรู้จำมีความสับสนระหว่างทำนองเสียงขึ้น และทำนองเสียงผสมสูง จึงได้ทำการทดลองที่สอง โดยจัดให้ทำนองเสียงผสมเป็นประเภทเดียวกับทำนองเสียงขึ้น ผลการทดลองพบว่าอัตราการรู้จำมีค่าเป็น 81.7% สำหรับเสียงผู้ชาย และ 90.8% สำหรับเสียงผู้หญิง