วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาถึงรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 ซึ่งได้มีการบัญญัติหลักประกันในการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชนไว้ในมาตรา 29 โดยกฎหมายที่ตราขึ้นโดยฝ่ายนิติบัญญัติที่เป็นการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชน จะต้องมีบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญให้อำนาจในการตรากฎหมายจำกัดสิทธิไว้จึงจะกระทำได้ และการออกกฎหมายจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชนดังกล่าวจะต้องเป็นไปตามเงื่อนไขของมาตรา 29 เงื่อนไขประการหนึ่งที่กำหนดว่าจะต้องระบุบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจในการตรากฎหมายจำกัดสิทธินั้นจัดว่าเป็นรูปแบบที่รัฐธรรมนูญกำหนดให้ฝ่ายนิติบัญญัติจะต้องระบุมาตราของรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจจำกัดสิทธิไว้ในกฎหมาย เพื่อให้เป็นหลักประกันในการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชน ในการนี้จะศึกษาถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับการระบุบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจในการตรากฎหมายจำกัดสิทธิ โดยได้ศึกษาหลักกฎหมายในเรื่องดังกล่าวของต่างประเทศด้วยเพื่อเป็นประโยชน์สำหรับการวางแนวทางในเรื่องการระบุบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจในการตรากฎหมายจำกัดสิทธิ จากการศึกษาพบว่า ปัญหาเกี่ยวกับการระบุบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจในการตรากฎหมายจำกัดสิทธินั้น จากการวิเคราะห์ตัวอย่างกฎหมายภายใน 5 ปีหลังจากประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันเกี่ยวกับเรื่องนี้จะพบว่าหลักเกณฑ์และขอบเขตของกฎหมายในประเทศไทยแตกต่างไปจากหลักการของประเทศเยอรมัน ซึ่งไทยได้รับอิทธิพลในเรื่องดังกล่าว อนึ่ง จากคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในเรื่องนี้ศาลได้วินิจฉัยให้การระบุบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจในการตรากฎหมายจำกัดสิทธิเป็นเรื่องของกระบวนการตรากฎหมายซึ่งมีผลทำให้การโต้แย้งในกรณีดังกล่าวจำกัดอยู่เพียงในขั้นตอนของกระบวนการตรากฎหมายเท่านั้นนอกจากนั้นหลักการระบุบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจในการตรากฎหมายจำกัดสิทธิมิได้มีบทบัญญัติใดในรัฐธรรมนูญที่ได้บัญญัติไว้อย่างชัดแจ้งว่าหากกฎหมายมิได้เป็นไปตามหลักดังกล่าวแล้วจะให้มีผลเป็นประการใดจึงทำให้เกิดปัญหาในการตีความ ดังนั้น ในการตีความปัญหาของหลักดังกล่าวจึงต้องเป็นไปเพื่อให้มีความสอดคล้องกับรัฐธรรมนูญที่ต้องการให้หลักนี้เป็นหลักที่คุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชน ซึ่งอาจเกิดจากการใช้อำนาจตามอำเภอใจของฝ่ายนิติบัญญัติในการตรากฎหมายจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชน