บทวิเคราะห์คำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญที่ 36/2542 เป็นวิทยานิพนธ์ที่ศึกษาถึงปัญหาการตีความรัฐธรรมนูญ มาตรา 213(4) ว่าในกรณีรัฐมนตรีต้องคำพิพากษาให้จำคุก ความเป็นรัฐมนตรีย่อมสิ้นสุดลงนั้น คำพิพากษาดังกล่าวต้องถึงที่สุดหรือไม่ และต้องเป็นการจำคุกจริงหรือไม่ โดยการนำคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญและข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับคำวินิจฉัยมาวิเคราะห์ตามหลักกฎหมายอันได้แก่หลักการตีความกฎหมายและหลักจริยธรรมของตุลาการ ในการตีความรัฐธรรมนูญ เนื่องจากรัฐธรรมนูญมิได้กำหนดกฎเกณฑ์ในการตีความไว้จึงต้องนำหลักการตีความกฎหมายทั่วไป คือการตีความตามตัวอักษรและเจตนารมณ์ นอกจากนี้ในการพิจารณาพิพากษาคดีของศาล ผู้พิพากษาหรือตุลาการผู้มีส่วนได้เสียไม่ควรร่วมพิจารณาพิพากษาคดี ซึ่งผลจากการศึกษาพบว่า มีตุลาการศาลรัฐธรรมนูญบางนายมิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามหลักเกณฑ์แห่งกฎหมายดังกล่าวข้างต้น เช่น มีการนำหลักกฎหมายอาญามาใช้ในการตีความรัฐธรรมนูญ มีตุลาการผู้มีส่วนได้เสียเข้าร่วมพิจารณาวินิจฉัย นอกจากนั้น ยังพบว่ามีการนับคะแนนเสียงที่ไม่ถูกต้อง โดยการนำคะแนนเสียงฝ่ายข้างน้อยในประเด็นต้องจำคุกจริงหรือไม่ ซึ่งมีตุลาการศาลรัฐธรรมนูญเพียง 4 นายเท่านั้นที่เห็นว่าต้องจำคุกจริง มาเป็นหลักในการเขียนคำวินิจฉัยกลาง ทำให้มีการยึดถือบรรทัดฐานที่ไม่ถูกต้องมาจนถึงปัจจุบันนี้ ซึ่งอาจสรุปสาเหตุได้ 3 ประการคือ ประการที่ 1 สาเหตุที่ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญบางนาย นำหลักการตีความกฎหมายอาญามาเป็นหลักในการตีความรัฐธรรมนูญ อาจเป็นเพราะพัฒนาการในกฎหมายมหาชนไทยเพิ่งได้รับการพัฒนามาไม่นาน ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญส่วนใหญ่ซึ่งเคยชินกับกฎหมายอาญา จึงนำนิติวิธีในกฎหมายอาญามาใช้ในกฎหมายรัฐธรรมนูญ โดยเฉพาะนิติวิธีในการตีความกฎหมาย ประการที่ 2 สาเหตุที่ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญผู้มีส่วนได้เสียเข้าร่วมพิจารณาวินิจฉัย อาจเป็นเพราะปัญหาเรื่องจริยธรรมของตุลาการ ประการที่ 3 สาเหตุที่มีการนำคะแนนเสียงฝ่ายข้างน้อยมาเป็นหลักในการทำคำวินิจฉัยอาจเป็นเพราะความบกพร่องในวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ การส่งเสริมพัฒนาการกฎหมายมหาชนไทย การเพิ่มเติมวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญและการมีประมวลจริยธรรมของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ เป็นวิธีการแก้ไขปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นอีกในอนาคต แต่การแก้ไขบรรทัดฐานที่ผิดพลาดตามคำวินิจฉัยที่ 36/2542 นี้ ต้องกระทำโดยการแก้ไขรัฐธรรมนูญมาตรา 216(4) เท่านั้น