การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกเสริมด้วยพลัยโอเมตริกต่อความสามารถในการกระโดดยิงประตูบาสเกตบอลของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา ชั้นปีที่ 4-6กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักกีฬาบาสเกตบอลชายของโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย(ฝ่ายมัธยม) จำนวน 30 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง โดยทำการทดสอบความสามารถในการกระโดดยิงประตูบาสเกตบอลแล้วจัดกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 15 คน โดยวิธีการจัดกลุ่มให้มีความสามารถใกล้เคียงกัน แล้วกำหนดวิธีการทดลองให้แต่ละกลุ่มดังนี้กลุ่มทดลอง ฝึกเสริมด้วยพลัยโอเมตริก ทำการฝึกสัปดาห์ละ 2 วัน คือ จันทร์, ศุกร์ควบคู่กับการฝึกทักษะการกระโดดยิงประตู กลุ่มควบคุม ฝึกทักษะการกระโดดยิงประตูเพียงอย่างเดียว ทำการฝึกสัปดาห์ละ 3 วันคือ จันทร์, พุธ และศุกร์ ทำการฝึกทั้งสิ้น8 สัปดาห์ โดยทำการทดสอบความสามารถในการกระโดดยิงประตู ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 นำผลที่ได้มาทำการวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า"ที" (t-test) วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (one-way analysis ofvariance with repeated measures) ถ้าพบความแตกต่างให้เปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ โดยวิธีของตูกี เอ โดยทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ฝึกด้วยพลัยโอเมตริกควบคู่กับการฝึกทักษะการกระโดดยิงประตูบาสเกตบอลแบบปกติ มีความสามารถในการยืนกระโดดแตะแนวดิ่ง การวิ่งกระโดดแตะ และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขามากกว่ากลุ่มที่ฝึกทักษะการกระโดดยิงประตูบาสเกตบอลแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ฝึกทักษะการกระโดดยิงประตูบาสเกตบอลแบบปกติ มีความสามารถในการกระโดดยิงประตู การก้าวเท้ายิงประตู การยืนกระโดดแตะแนวดิ่ง การวิ่งกระโดดแตะ และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาเพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ฝึกเสริมด้วยพลัยโอเมตริกควบคู่กับฝึกทักษะการกระโดดยิงประตูบาสเกตบอลแบบปกติ มีความสามารถในการกระโดดยิงประตู การก้าวเท้ายิงประตู การยืนกระโดดแตะแนวดิ่ง การวิ่งกระโดดแตะและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาเพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05