งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยแบบล่างขึ้นบนที่ศึกษาเกี่ยวกับพัฒนาการทางวากยสัมพันธ์ของเด็กไทยในการเล่าเรื่อง โดยศึกษาแบบเปรียบเทียบข้ามอายุจากผู้พูดภาษาไทยที่มีอายุต่างกัน 5 กลุ่มอายุ ได้แก่ กลุ่มอายุ 3 ปี 5 ปี 9 ปี 11 ปี และกลุ่มผู้ใหญ่ และใช้ข้อมูลการเล่าเรื่องจากภาพวาดชุด ~iกบ เจ้าอยู่ไหน~i โดยตั้งสมมติฐานว่าการเล่าเรื่องของเด็ก 4 กลุ่มอายุ แสดงให้เห็นพัฒนาการทางวากยสัมพันธ์ในแง่จำนวน ขนาด และความซับซ้อนทางโครงสร้างของหน่วยถ้อย ขอบเขตของหน่วยถ้อยในงานวิจัยนี้ได้แก่หน่วยระหว่างการหยุด ซึ่งเป็นหน่วยที่เกิดขึ้นจริงในการสื่อสารที่เหมาะสมที่จะใช้วิเคราะห์พัฒนาการทางวากยสัมพันธ์ ทั้งในเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ผลการวิเคราะห์พัฒนาการทางวากยสัมพันธ์ในเชิงปริมาณในแง่จำนวนของหน่วยถ้อยสรุปได้ว่า ค่าเฉลี่ยของจำนวนของหน่วยถ้อยมีปริมาณเพิ่มขึ้นตามอายุ ยกเว้นกลุ่มอายุ 11 ปี และมีการแปรของปริมาณสูงขึ้นตามอายุ ผลการวิเคราะห์พัฒนาการทางวากยสัมพันธ์ในเชิงปริมาณในแง่ขนาดของหน่วยถ้อยสรุปได้ว่าจำนวนของหน่วยถ้อยที่มีขนาด 7 คำและเล็กกว่า 7 คำมีจำนวนมากในทุกกลุ่มอายุโดยเฉพาะในกลุ่มเด็ก แต่มีจำนวนลดลงในกลุ่มผู้ใหญ่ ในทางกลับกัน จำนวนของหน่วยถ้อยที่มีขนาดใหญ่กว่า 7 คำ มีจำนวนน้อยในทุกกลุ่มอายุ โดยเฉพาะในกลุ่มเด็ก แต่จะมีจำนวนมากในกลุ่มผู้ใหญ่ ผลการวิเคราะห์พัฒนาการทางวากยสัมพันธ์ในเชิงปริมาณในแง่โครงสร้างของหน่วยถ้อยสรุปได้ว่า กลุ่มอายุ 3 ปี และ 5 ปี ใช้อนุประโยคเชื่อมในการเล่าเรื่องมากที่สุดส่วนกลุ่มอายุ 9 ปี 11 ปี และกลุ่มผู้ใหญ่ใช้ประโยคความเดียวในการเล่าเรื่องมากที่สุดประโยคความซ้อนและอนุประโยคขยายมีจำนวนเพิ่มขึ้นตามอายุอย่างชัดเจน บุพบทวลีมีปริมาณเพิ่มขึ้นตามอายุ เมื่อวิเคราะห์ความซับซ้อนของโครงสร้างของหน่วยถ้อยที่เป็นประโยคโดยวิธีวิเคราะห์หน่วยประชิด พบว่าโครงสร้างของหน่วยถ้อยที่เป็นประโยคมีความซับซ้อนมากขึ้นตามกลุ่มอายุ ผลการวิเคราะห์ดังกล่าว แสดงว่าการเล่าเรื่องของเด็ก 4 กลุ่มอายุ แสดงให้เห็นพัฒนาการทางวากยสัมพันธ์ในแง่จำนวน ขนาด และความซับซ้อนทางโครงสร้างของหน่วยถ้อย