ยาต้านการอักเสบกลุ่มยับยั้งไซโคลอ็อกซิจิเนสชนิดสองแบบจำเพาะ (ยาต้านการอักเสบจำเพาะ) มีการใช้เพิ่มมากขึ้นในหลายประเทศ ค่าใช้จ่ายของยากลุ่มนี้สูงกว่ายาต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์แบบเดิม (ยาต้านการอักเสบเดิม) โดยที่ประสิทธิผลของยาต้านการอักเสบจำเพาะเทียบเท่ายาต้านการอักเสบเดิม แต่มีความเสี่ยงต่อระบบทางเดินอาหารน้อยกว่าในกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูง ในประเทศไทยค่าใช้จ่ายของยากลุ่มนี้เพิ่มขึ้นจาก65.2 ล้านบาท ในปี พ.ศ.2542 เป็น 451.4 ล้านบาท ในปี พ.ศ.2544 แต่ยังไม่มีการศึกษาด้านผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของยากลุ่มนี้เลย การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการสั่งจ่ายยาของแพทย์ และผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายของการใช้ยากลุ่มดังกล่าวในคนไข้ที่มีความเสี่ยงต่ำและความเสี่ยงสูง การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบย้อนหลังระหว่างเดือนพฤศจิกายน ถึงธันวาคม พ.ศ.2545 ในกลุ่มผู้ป่วยนอกแผนกออร์โธปิดิกส์ โรงพยาบาลเลิดสิน โดยเก็บข้อมูลจากใบสั่งยาทั้งหมด 1,113 ใบสั่งประกอบด้วย ยาต้านการอักเสบจำเพาะ 519 ใบสั่ง และยาต้านการอักเสบเดิม 594 ใบสั่งผลการประเมินการใช้ยาด้วยแนวทางของ The National Institute for Clinical Excellence ของประเทศอังกฤษพบว่า มีใบสั่งของยาต้านการอักเสบจำเพาะ 208 (40.1%) ใบสั่ง และยาต้านการอักเสบเดิมที่มีความเสี่ยงต่อระบบทางเดินอาหารสูงจำนวน 208 (40.1%) ใบสั่งการสั่งจ่ายยาของแพทย์พบว่า แพทย์สั่งจ่ายยาต้านการอักเสบจำเพาะอย่างเดียว 112 (21.6%)ใบสั่ง และจ่ายร่วมกับยากลุ่มป้องกันโรคกระเพาะ 159 (30.6%) ใบสั่ง ผลการศึกษาพบว่าค่าใช้จ่ายสูญเปล่าจากการให้ยาต้านการอักเสบจำเพาะกับคนไข้ที่มีความเสี่ยงต่อระบบทางเดินอาหารต่ำเท่ากับ 2,431,228.56 บาท/ปี ทั้งนี้เมื่อเทียบกับการจ่ายยาต้านการอักเสบเดิมที่มีการจ่ายมากที่สุด 3 อันดับแรก ได้แก่ Diclofenac, Voltaren(+,โ) และIbuprofen 400 มก. ตามมาตรฐานการรักษา ค่าใช้จ่ายที่สูญเปล่าของยากลุ่มนี้เท่ากับ3,398,182.56 บาท/ปี, 1,689,769.80 บาท/ปี หรือ 3,241,482.48 บาท/ปี ตามลำดับเพื่อจัดการกับค่าใช้จ่ายจำนวนมากที่สูญเปล่า ควรมีการจัดทำแนวทางการรักษาแบบมาตรฐาน และมีการประเมินการสั่งใช้ยาในกลุ่มคนไข้ที่รับยานี้