การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลต่อไตระหว่างยาซีลีคอกซิบและนาพรอกเซน โดยศึกษาในผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะโรคข้อและกล้ามเนื้อ 48 ราย ณ แผนกอายุรกรรมโรคข้อ โรงพยาบาลราชวิถี ผู้ป่วยส่วนใหญ่ในการศึกษานี้มีภาวะความดันโลหิตสูงและ/หรือมีภาวะการทำงานของไตบกพร่อง ในขณะที่ผู้ป่วยสูงอายุสุขภาพดีมีเป็นจำนวนน้อยหลังจากผู้ป่วยหยุดรับประทานยาแก้ปวดลดอาการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ (NSAIDs)อย่างน้อย 2 สัปดาห์ ผู้ป่วยจะได้รับยานาพรอกเซน 500 มิลลิกรัม วันละ 2 ครั้ง หรือยาซีลีคอกซิบ 200 มิลลิกรัม วันละ 2 ครั้ง เป็นเวลา 2 สัปดาห์ และสลับชนิดยาในอีก 2 สัปดาห์ถัดมา โดยก่อนและหลังรับประทานยาผู้ป่วยจะได้รับการวัดค่าการทำงานของไต(อัตราการกรองของเสียจากโกลเมอรูลา, ครีเอตินีนในเลือด, ยูเรียไนโตรเจนในเลือด,ความดันโลหิตตัวบน, ความดันโลหิตตัวล่าง, ความดันหลอดเลือดแดงเฉลี่ย, เกลือแร่,ภาวะบวมน้ำ) รวมทั้งอาการไม่พึงประสงค์อื่นๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างการศึกษา ผลการศึกษาพบว่ายาซีลีคอกซิบ 200 มิลลิกรัม วันละ 2 ครั้ง มีผลลดการทำงานของไตได้ใกล้เคียงกับนาพรอกเซน 500 มิลลิกรัม วันละ 2 ครั้ง ในผู้ป่วยทั้งหมด, ผู้ป่วยความดันโลหิตสูง, ผู้ป่วยที่มีไตปกติและผู้ป่วยที่มีการทำงานของไตบกพร่อง โดยการทำงานของไตมีแนวโน้มลดลงในกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะความดันโลหิตสูง (ทั้งในกลุ่มผู้ป่วยที่ไตปกติหรือไตบกพร่อง) และพบว่าซีลีคอกซิบ 200 มิลลิกรัม วันละ 2 ครั้ง มีผลลดการทำงานของไตได้มากกว่านาพรอกเซน 500 มิลลิกรัม วันละ 2 ครั้ง ในผู้ป่วยที่มีความดันโลหิตสูง(ที่มีการทำงานของไตปกติ) แต่ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ (p=0.075) ปัจจัยอื่นๆ เช่นเพศ, ระดับกรดยูริคไม่มีผลลดการทำงานของไตจากยานาพรอกเซนและซีลีคอกซิบ ผลต่อความดันโลหิตพบว่านาพรอกเซนมีผลเพิ่มความดันโลหิตตัวบนได้อย่างมีนัยสำคัญในผู้ป่วยที่มีภาวะความดันโลหิตสูง (ทั้งในผู้ป่วยที่ได้ยาลดความดันโลหิตและผู้ป่วยที่ไม่ได้รับการรักษาด้วยยาลดความดันโลหิต) (p=0.04) ในขณะที่ยาซีลีคอกซิบไม่มีผลเปลี่ยนแปลงความดันโลหิตทั้งในผู้ป่วยความดันปกติและผู้ป่วยความดันโลหิตสูง นาพรอกเซนและซีลีคอกซิบไม่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงเกลือแร่ในเลือดหรือการขับถ่ายเกลือแร่ออกทางไตเมื่อสิ้นสุดการวิจัยพบว่าค่าการทำงานของไตทั้งหมดในผู้ป่วยสามารถกลับคืนสู่ปกติได้หลังจากหยุดยานาพรอกเซนและซีลีคอกซิบ อุบัติการณ์การเกิดภาวะบวมน้ำจากยานาพรอกเซนมากกว่าซีลีคอกซิบแต่ไม่แตกต่างกันทางสถิติ (p=0.181) โดยภาวะบวมน้ำจากยานาพรอกเซนสัมพันธ์กับภาวะการคั่งของเกลือโซเดียมและการเพิ่มขึ้นของความดันโลหิตตัวบน นอกจากนี้อุบัติการณ์การเกิดอาการไม่พึงประสงค์อื่นๆ จากยานาพรอกเซนมากกว่าซีลีคอกซิบแต่ไม่แตกต่างกันทางสถิติเช่นกัน(p=0.138) และไม่พบอาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรงหรือความผิดปกติของค่าตรวจทางห้องปฏิบัติการแต่อย่างใด