งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการเปรียบเทียบประสิทธิภาพของหม้อน้ำรถยนต์เมื่อมีการเพิ่มการไหลแบบปั่นป่วนด้วยพื้นผิวแบบขรุขระที่แตกต่างกันบนผนังด้านในของท่อ โดยพื้นผิวแบบขรุขระนี้ประกอบไปด้วยพื้นผิวแบบริบรูปตัววี พื้นผิวริบแบบขนานพื้นผิวแบบริบรูปตัววีแยกกลาง และพื้นผิวแบบดิมเปิล การจัดเรียงตัวของพื้นผิวริบบนผนังท่อด้านตรงข้ามทั้งสองด้านจะมีทั้งแบบตรงในแนวเดียวกัน และแบบเยื้องกัน(สำหรับริบรูปตัววีการจัดเรียงจะเป็นแบบเยื้องกันเท่านั้น) พื้นผิวริบทั้งหมดจะเอียงทำมุม 45 องศากับทิศทางการไหลของน้ำ การศึกษานี้จะอยู่ในช่วงเลขเรย์โนลด์ของน้ำระหว่าง 2,500 ถึง 16,000 โดยค่าความเร็วของอากาศมีค่าคงที่ที่ 8 เมตรต่อวินาที จากการศึกษาพบว่าหม้อน้ำที่ใช้ท่อแบบริบรูปตัววีจะให้ค่าการระบายความร้อนที่ดีที่สุดตามมาด้วยหม้อน้ำที่ใช้ท่อแบบดิมเปิล และหม้อน้ำที่ใช้ท่อแบบผิวเรียบ จากการเปรียบเทียบพบว่าหม้อน้ำแบบผิวเรียบจะให้อัตราส่วนของการระบายความร้อนที่เพิ่มขึ้นต่อหนึ่งหน่วยพลังงานที่สูญเสียจากความเสียดทานที่มากที่สุด กล่าวคือในสภาวะที่ความดันลดถูกกำจัดที่อัตราการไหลหนึ่ง ๆ หม้อน้ำที่ใช้ท่อแบบผิวเรียบจะให้ประสิทธิภาพการระบายความร้อนที่ดีที่สุด แต่เมื่อเปรียบเทียบที่ค่ากำลังการส่งจ่ายของไหลที่เท่ากันหม้อน้ำที่ใช้ท่อแบบริบรูปตัววีจะให้การระบายความร้อนต่อหนึ่งหน่วยปริมาตรของหม้อน้ำที่ดีที่สุด ดังนั้นจึงสามารถนำพื้นผิวแบบริบมาประยุกต์ใช้กับผิวของท่อ เพื่อลดปริมาตรและวัตถุดิบในการผลิตหม้อน้ำรถยนต์ ในการวิจัยยังพบว่าพื้นผิวแบบขรุขระที่มาจากการกดขึ้นรูปบนผิวท่อจะทำให้การสัมผัสกันของครีบกับผิวท่อด้านนอกไม่สมบูรณ์ ทำให้การถ่ายเทความร้อนจากน้ำร้อนด้านในท่อ ออกสู่อากาศด้านนอกมีค่าลดลง ส่งผลให้การถ่ายเทความร้อนรวมของหม้อน้ำที่ใช้ผิวท่อแบบขรุขระบางใบมีค่าการระบายความร้อนที่ต่ำกว่าหม้อน้ำที่ใช้ท่อแบบผิวเรียบ