การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาถึงผลของการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินโดยเฉพาะการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินจากพื้นที่ป่าไม้ไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรมในลุ่มน้ำเพชรบุรีต่อสภาพน้ำหลากซึ่งพิจารณาถึงการเปลี่ยนแปลงปริมาณน้ำหลากและชลภาพน้ำหลากมีพื้นที่ศึกษาครอบคลุม 2 ลุ่มน้ำย่อยในลุ่มน้ำเพชรบุรี คือ ลุ่มน้ำห้วยแม่ประจันต์ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินค่อนข้างมาก และลุ่มน้ำเพชรบุรีตอนบนซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานที่มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินน้อยมาก ในการศึกษาผลของการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินต่อปริมาณน้ำหลากนั้นได้แบ่งข้อมูลปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปีในลำน้ำห้วยแม่ประจันต์ (สถานี B.6)ที่มีการจดบันทึกไว้ตั้งแต่ปี 1961-2000 ออกเป็น 2 และ 3 ชุดข้อมูล และทำการวิเคราะห์หาค่าพื้นฐานทางสถิติ และวิเคราะห์ขนาดน้ำหลากที่คาบการเกิดต่าง ๆ ของแต่ละชุดข้อมูลที่ได้แบ่งนั้นนำมาทำการเปรียบเทียบ นอกจากนี้ข้อมูลปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปีที่มีการบันทึกไว้ที่สถานี B.6 ความยาว 39 ปีต่อเนื่องได้นำมาทำเป็น26 ชุดข้อมูลที่แต่ละชุดมีความยาวข้อมูล 15 ปีต่อเนื่อง แล้วทำการวิเคราะห์หาปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปีที่คาบการเกิดต่าง ๆ โดยใช้ฟังก์ชันการแจกแจงความถี่แบบLog Pearson Type III และหาความสัมพันธ์ของเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงของน้ำหลากและเปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ที่ไม่ใช่ป่าไม้เนื่องจากเปลี่ยนไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรมซึ่งจากผลการศึกษาพบว่าขนาดของปริมาณน้ำหลากสูงสุดในรอบปีสูงขึ้นในขณะที่พื้นที่ป่าไม้ลดลง นอกจากนี้การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินมีผลกระทบต่อปริมาณน้ำหลากที่คาบการเกิดต่ำ ๆ (ช่วงคาบการเกิด 2-5 ปี) มากกว่าปริมาณน้ำหลากที่คาบการเกิดสูง ๆ (ช่วงคาบการเกิด50 ปีขึ้นไป) และชลภาพหนึ่งหน่วยน้ำท่าของช่วงหลังปี 1982 มีค่าปริมาณการไหลสูงสุดขึ้นประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ทุกช่วงเวลา นอกจากนี้พบว่าปริมาณน้ำท่ารายปีในลุ่มน้ำห้วยแม่ประจันต์เพิ่มขึ้นประมาณ 41 เปอร์เซ็นต์