~uวัตถุประสงค์ของการศึกษา~u : เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการพยายามกระทำอัตวินิบาตกรรมกับปัจจัยเครียดทางจิตสังคม ความรุนแรงของภาวะซึมเศร้า ความผิดปกติของบุคลิกภาพ และภาวะความผิดปกติอื่นที่เกิดร่วมในผู้ป่วยซึมเศร้า และเพื่อค้นหาปัจจัยที่ช่วยบ่งบอกการพยายามกระทำอัตวินิบาตกรรม ~uสถานที่ทำการศึกษา~u : โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ~uรูปแบบการวิจัย~u : เป็นการศึกษาย้อนหลังชนิดจับคู่ ~uกลุ่มตัวอย่างและวิธีการ~u : ศึกษาผู้ป่วยซึมเศร้าอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไปที่มารับการตรวจรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ด้วยสาเหตุพยายามฆ่าตัวตาย จำนวน 90 รายและผู้ป่วยซึมเศร้าที่เข้าได้กับเกณฑ์การคัดเลือกเป็นกลุ่มควบคุม จำนวน 90 รายซึ่งจับคู่ได้กับผู้ป่วยที่ทำการศึกษาในด้านอายุ และเพศ ผู้ป่วยได้รับการสัมภาษณ์ทางคลินิกและวินิจฉัยโรคอิงตามเกณฑ์การวินิจฉัยความผิดปกติทางจิตของสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน (DSM-IV) ประเมินเหตุการณ์ความเครียดในชีวิต ระดับความรุนแรงของภาวะซึมเศร้า รูปแบบความผิดปกติของบุคลิกภาพและระดับความวิตกกังวล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ร้อยละ ไคสแควร์ (McNemar chi square) อัตราเสี่ยง (Odds Ratio)ช่วงความเชื่อมั่น 95% และวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุแบบมีเงื่อนไข (conditionallogistic regression) ~uผลการศึกษา~u : ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นหญิง คิดเป็นร้อยละ 75.6 อายุเฉลี่ย29 ปี (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน = 10.75) วิธีการสำหรับการพยายามฆ่าตัวตายที่พบบ่อยที่สุดคือ การกินยาหรือสารคิดเป็นร้อยละ 93.4 พบปัจจัยต่อไปนี้ในกลุ่มผู้ป่วยซึมเศร้าซึ่งมาด้วยการพยายามฆ่าตัวตายสูงกว่ากลุ่มควบคุม ได้แก่ เหตุการณ์ความเครียดในช่วง 3 เดือนก่อน ความรุนแรงของภาวะซึมเศร้าและการเป็นซ้ำ ประวัติการใช้สารเสพติดของผู้ป่วยและครอบครัว ปัญหาการเงิน ระดับการศึกษาที่ต่ำกว่า และบุคลิกภาพที่บ่งถึงระดับสติปัญญาด้อยกว่า จากการวิเคราะห์เชิงพหุ พบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับผู้ป่วยซึมเศร้าที่พยายามฆ่าตัวตาย คือ ประวัติการใช้สารเสพติด ระดับการศึกษาที่ต่ำกว่า และเหตุการณ์ความเครียดทางจิตสังคม ~uสรุปผลการศึกษา~u : ภาวะซึมเศร้าและการฆ่าตัวตาย เป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญปัจจัยเครียดทางจิตสังคมหรือเหตุการณ์ความเครียดในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาครอบครัวหรือความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ประวัติการใช้สารเสพติด และระดับการศึกษาต่ำ มีความสัมพันธ์กับการพยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยซึมเศร้า การตระหนักถึงปัจจัยเหล่านี้ในการประเมินผู้ป่วยและพัฒนาวิธีการช่วยเหลือป้องกัน คงจะมีส่วนช่วยในการลดอัตราการฆ่าตัวตายหรือพยายามฆ่าตัวตาย