พื้นที่ศึกษาครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2,240 ตารางกิโลเมตร โดยศึกษาหินตะกอนที่สะสมตัวในทะเลในยุคไทรแอสซิกบริเวณพื้นที่แม่ฮ่องสอน-แม่สะเรียง ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศไทยซึ่งรู้จักในชื่อของกลุ่มหินแม่สะเรียง จากลักษณะการเรียงลำดับชั้นและศิลาพรรณาสามารถแบ่งออกอย่างไม่เป็นทางการ 3 หมวดหินคือ หมวดหินกองสุม หมวดหินประตูเมือง และหมวดหินแม่แลบ โดยเรียงจากล่างไปบนตามลำดับ กลุ่มหินแม่สะเรียงวางตัวบนหินยุคเพอร์เมียนความหนารวมทั้งสิ้นมากกว่า 900 เมตร หมวดหินกองสุมมีการวางตัวล่างสุดประกอบด้วย 2ลักษณะปรากฏคือ หินกรวดมนตอนล่าง และหินทรายประเภทลิธิค ความหนาของหมวดหินนี้150 ถึง 250 เมตร หมวดหินประตูเมืองประกอบด้วย 4 ลักษณะปรากฏคือ หินโคลนและหินทรายสีเทาเข้ม หินเชิร์ตแทรกสลับหินโคลน หินกรวดมนแทรกสลับหินทราย และหินทรายและหินดินดานความหนา 200 ถึง 770 เมตร และหมวดหินแม่แลบประกอบด้วย 3 ลักษณะปรากฏคือ หินโคลนเนื้อปูนประสานแทรกสลับหินทราย หินดินดานเนื้อซิลิกาแทรกสลับหินโคลน และหินทรายขนาดกลาง ซากดึกดำบรรพ์ที่พบเป็นพวกหอยสองฝาจำพวก ~iHalobia~i sp. ความหนา 80 ถึง 120 เมตร จากลักษณะศิลาพรรณา โครงสร้างภายในหินตะกอน รูปร่าง และซากดึกดำบรรพ์ บ่งถึงการสะสมตัวในเนินตะกอนรูปพัดใต้ทะเลของทะเลลึก หินทรายในพื้นที่ได้นำไปหาโครเมี่ยนสปิเนลซึ่งพบ 12 เม็ด นำไปวิเคราะห์ด้วยเครื่องอิเล็กตรอนไมโครโพรบ เมื่อทำการบันทึกหาความสัมพันธ์อัตราส่วนระหว่างอะคอมของโครเมียมกับอะลูมิเนียม และอัตราส่วนระหว่างอะตอมของแมกนีเซียมกับธาตุเหล็ก และค่าความสัมพันธ์ระหว่างไอออนที่มีประจุบวกสาม ของเศษชิ้นตะกอนของแร่โครเมี่ยมสปิเนลซึ่งชี้ถึงการมีอยู่จริงของหินเมฟิกและหินอุลตราเมฟิกในช่วงที่มีการสะสมตะกอนยุคไทรแอสซิกบริเวณพื้นที่ศึกษาผลลัพธ์ที่ได้พบว่าเศษชิ้นตะกอนของแร่โครเมี่ยมสปิเนลที่พบในหินทรายอายุไทรแอสซิกเป็นประเภทแอลไพและมีความสัมพันธ์กับหินบะซอลต์ที่ประทุจากสันกลางสมุทรและที่ประทุขึ้นมาบนพื้นท้องทะเล