การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของกลุ่มจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์สที่มีต่อคุณภาพในการสื่อสารระหว่างบุคคลของนักศึกษาหอพัก มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ โดยมีสมมติฐานการวิจัยคือ (1) นักศึกษาหอพักที่เข้าร่วมกลุ่มจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์สจะมีคะแนนคุณภาพในการสื่อสารระหว่างบุคคลของนักศึกษาหอพักเพิ่มขึ้นกว่าก่อนเข้าร่วมกลุ่มจิตสัมพันธ์ (2) นักศึกษาหอพักที่เข้าร่วมกลุ่มจิตสัมพันธ์ ตามแนวโรเจอร์สจะมีคะแนนคุณภาพในการสื่อสารระหว่างบุคคลเพิ่มขึ้นกว่านักศึกษาหอพักที่ไม่เข้าร่วมกลุ่มจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์ส การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบมีกลุ่มควบคุมทดสอบก่อนและหลังการทดลอง(Pretest Posttest Control Group design) กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาหอพักมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จำนวน 16 คน ที่มีคะแนนการสื่อสารระหว่างบุคคลของนักศึกษาหอพักต่ำกว่าเปอร์เซนไทล์ที่ 30 กลุ่มตัวอย่างแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 8 คน และกลุ่มควบคุม 8 คน กลุ่มทดลองเข้าร่วมกลุ่มจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์ส 2 วัน 2 คืน ติดต่อกันเป็นเวลา 22 ชั่วโมง โดยมีผู้วิจัยเป็นผู้นำกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบวัดการสื่อสารระหว่างบุคคลของนักศึกษาหอพักที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ซึ่งวางรากฐานอยู่ในทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลของโรเจอร์สและมาตรวัดของคาร์คัฟฟ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า (1) หลังการทดลองนักศึกษาหอพักที่เข้าร่วมจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์สมีคะแนนคุณภาพในการสื่อสารระหว่างบุคคลของนักศึกษาหอพักสูงกว่าก่อนเข้าร่วมกลุ่มจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์สอยางมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) หลังการทดลองนักศึกษาหอพักที่เข้าร่วมกลุ่มจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์สมีคะแนนคุณภาพในการสื่อสารระหว่างบุคคลของนักศึกษาหอพักสูงกว่านักศึกษาหอพักที่ไม่ได้เข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์ตามแนวโรเจอร์สอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05