เว็บแคซถูกนำมาใช้ในอินเทอร์เน็ตเพื่อช่วยลดปริมาณข้อมูลที่ส่งผ่านในเครือข่ายรวมถึงเวลาที่ใช้ในการตอบสนองกับผู้ใช้ อย่างไรก็ตาม แคซเริ่มเกิดเป็นปัญหาคอขวดขึ้นจากการที่ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของผู้ใช้ได้ทันในหน่วยงานที่มีผู้ใช้จำนวนมาก ทำให้มีการนำระบบแคซแบบกระจายมาใช้ โดยปกติแล้วระบบแคซแบบกระจายจะเน้นที่การนำแคซขององค์กรต่าง ๆ มารวมกลุ่มติดต่อสื่อสารกันเพื่อเพิ่มโอกาสในการพบเอกสาร แต่ต่อมา ได้มีการนำระบบแคซแบบกระจายมาใช้ภายในองค์กรเดียวเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของแคซระบบแคซแบบกระจายจึงได้รับความสนใจและมีงานวิจัยที่เกี่ยวข้องมากมาย แต่ยังขาดการศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบของการเพิ่มจำนวนแคซเข้าไปในระบบ รวมถึงการศึกษาวิธีการจัดการเอกสารที่ได้จากแคซข้างเคียง ซึ่งปัจจัยเหล่านี้มีผลกระทบต่อประสิทธิภาพของแคซเป็นอย่างมาก ในวิทยานิพนธ์นี้จึงได้นำเสนอการทดสอบประสิทธิภาพและการเปรียบเทียบการใช้ระบบแคซแบบกระจายที่มีจำนวนแคซในระบบและรูปแบบการติดต่อสื่อสารระหว่างแคซที่แตกต่างกันออกไป การทดสอบในวิทยานิพนธ์นี้จะใช้วิธีการจำลองการทำงานของพร็อกซีแคซกับข้อมูลการใช้เว็บจริงซึ่งได้จากแคซของสำนักเทคโนโลยีสารสนเทศจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยใช้วิธีการแทนที่แบบแอลอาร์ยู ผลการจำลองการทำงานของพร็อกซีแคซพบว่า การเพิ่มจำนวนแคซในระบบมีผลทำให้การร้องขอเอกสารจากผู้ใช้ถูกกระจายไปยังแต่ละแคซมากขึ้น จึงทำให้ความนิยมของเอกสารที่แคซแต่ละตัวมองเห็นนั้นมีน้อยกว่าความเป็นจริง ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพของแคซลดลง และเมื่อปรับปรุงวิธีแอลอาร์ยูให้มีการปรับคิวแอลอาร์ยูในทุก ๆ การร้องขอจะช่วยให้แคซสามารถมองเห็นความนิยมของเอกสารแต่ละตัวได้ดียิ่งขึ้น นอกจากนี้วิธีการจัดเก็บเอกสารที่ได้จากแคซข้างเคียงก็มีผลกระทบต่อประสิทธิภาพของแคชโดยรวมด้วย ถ้าหากมีการเก็บเอกสารที่ได้จากแคชข้างเคียงซึ่งทำให้เกิดการเก็บเอกสารซ้ำซ้อนระหว่างแคซ จะมีผลทำให้ประสิทธิภาพที่ได้ของแคซลดลงแต่จะช่วยลดจำนวนข้อความที่เกิดจากการติดต่อสื่อสารระหว่างแคซ ในทางตรงกันข้าม หากไม่มีการเก็บเอกสารที่ได้จากแคซข้างเคียง จะทำให้แคซได้ประสิทธิภาพสูงสุดแต่จะมีข้อความที่เกิดขึ้นจากการติดต่อสื่อสารระหว่างแคซมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าจำนวนแคซในระบบและวิธีการจัดเก็บเอกสารที่ได้จากแคซข้างเคียงมีผลต่อประสิทธิภาพของแคซที่ได้