วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

การศึกษาภาคตัดขวางมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับเสียงและปริมาณการสัมผัสเสียงในที่ทำงาน 2) อัตราความชุกของการสูญเสียการได้ยินจากเสียง และ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยลักษณะส่วนบุคคลกับการสูญเสียการได้ยินจากเสียง ในกลุ่มผู้ประกอบอาชีพหัตถกรรม มีดอรัญญิกจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มแบบมีชั้นภูมิตามกลุ่มอายุ และสุ่มอย่างง่ายเฉพาะผู้ที่มีอายุไม่เกิน 55 ปี และสมัครใจเข้าร่วมศึกษาได้จำนวน 80 ตัวอย่างจากทั้งหมด 606 คน ดำเนินการสัมภาษณ์ ตรวจการได้ยิน ตรวจวัดเสียงในที่ทำงาน และตรวจวัดปริมาณสัมผัสเสียงสะสมตลอดเวลาทำงาน ช่วงเวลา 1 ตุลาคม 2545-1 มีนาคม 2546 ผลการศึกษาพบว่า ระดับเสียงในที่ทำงานส่วนใหญ่เกิน 90 เดซิเบล ปริมาณการสัมผัสเสียงสะสมตลอดเวลาทำงานเฉลี่ย 106.5% ความชุกของการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมี 27.5% มีประสาทหูเริ่มเสื่อมที่ความถี่สูง 60.0% การสูญเสียการได้ยินจากเสียงมีจำนวนสูงขึ้น เมื่อนำค่าระดับเริ่มได้ยินที่ความถี่สูงมาคิดรวมด้วย พบว่า อายุ ระยะเวลาการประกอบอาชีพ การศึกษา และการมีประวัติเคยยิงปืน มีความสัมพันธ์กับการสูญเสียการได้ยินจากเสียงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) โดยเมื่อมีอายุมากขึ้น โอกาสเกิดการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมากขึ้น และเมื่อระยะเวลาการทำงานมากขึ้น โอกาสเกิดการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมากขึ้น ผู้ที่มีประวัติเคยยิงปืนมีโอกาสสูญเสียการได้ยินจากเสียงมากขึ้น และเมื่อระดับการศึกษาสูงขึ้น โอกาสสูญเสียการได้ยินลดน้อยลง จะเห็นได้ว่า ความชุกของการสูญเสียการได้ยินจากเสียงมีอยู่สูง ซึ่งเป็นปัญหาเร่งด่วนที่ควรพิจารณาสนับสนุน ให้เริ่มมีโครงการอนุรักษ์การได้ยินในกลุ่มผู้ประกอบอาชีพหัตถกรรมมีด อรัญญิก เพื่อลดขนาดและความรุนแรงของการสูญเสียการได้ยินจากเสียงที่จะเกิดขึ้น