โปรตีนแอลเลอเจนในน้ำยางธรรมชาติมีผลทำให้คนที่ใช้ผลิตภัณฑ์ยางที่มีภูมิไวเกินเกิดอาการแพ้ประเภท 1 ที่มีอันตรายถึงชีวิตได้ ดังนั้นการผลิตน้ำยางข้นโปรตีนแอลเลอเจนต่ำ และการพัฒนาชุดทดสอบโปรตีนแอลเลอเจนในน้ำยางธรรมชาติและผลิตภัณฑ์จึงเป็นวัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ วิธีการที่ใช้ผลิตน้ำยางข้นโปรตีนแอลเลอเจนต่ำคือการขจัดโปรตีนด้วยเอนไซม์แอลคาเลส เมื่อศึกษาสมบัติทางเทคนิค ISO 2004 ของน้ำยางข้นโปรตีนต่ำ (DPCL) ที่ผลิตได้เปรียบเทียบกับน้ำยางข้นควบคุม พบว่า DPCL มีปริมาณกรดไขมันระเหยได้ 0.079% ลดลงจากน้ำยางข้นควบคุม 50% และมีเวลาความคงตัวต่อแรงกล(1486 วินาที) สูงกว่าน้ำยางข้นควบคุม (799 วินาที) นอกจากนี้ปริมาณโปรตีนวิเคราะห์โดยปริมาณไนโตรเจนทั้งหมด คือ 0.07(+,ฑ)0.07% ลดลงจากน้ำยางข้นควบคุม 70% และมีปริมาณโปรตีนที่ละลายน้ำได้ (WEP) 17 (+,ฑ) 12 ไมโครกรัมต่อกรัมยาง ลดลงจากน้ำยางข้นควบคุม 95% โดยโปรตีนที่ละลายน้ำได้ของ DPCL ไม่มีโปรตีนในช่วงขนาดโมเลกุล 14.4-97 kDa ที่เป็นโปรตีนแอลเลอเจน สำหรับการพัฒนาชุดทดสอบโปรตีนแอลเลอเจนในน้ำยางธรรมชาติและผลิตภัณฑ์ยางโดยใช้โปรตีนจากซีรัมยางเป็นโปรตีนมาตรฐาน เปรียบเทียบกับการใช้โปรตีนจากซีรัมของวัว (BSA) และโปรตีนจากไข่ขาว (Ovalbumin) โดยวิธี modifiedLowry และ Bradford พบว่าปริมาณโปรตีนที่วัดได้จากกราฟมาตรฐานของโปรตีนจากซีรัมยางให้ผลใกล้เคียงกับปริมาณโปรตีนที่วัดได้จากกราฟมาตรฐานของโอวัลบูมิน และ BSA เมื่อแยกโปรตีนจากซีรัมยางพบว่าโปรตีนจากซีรัมยางที่มีขนาดโมเลกุล 30 kDa เป็นโปรตีนหลักและมีโปรตีนขนาด 20.1-14.4 kDa และ 4.7 kDa ในพีคที่ 2 และ 3 ตามลำดับ เมื่อนำโปรตีนจากซีรัมยางไปใช้เป็นแอลเลอเจนมาตรฐาน เทียบกับแอลเลอเจนทางการค้าในวิธีสะกิดผิวหนัง (SPT) ในกลุ่มตัวอย่าง 112 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม 1) กลุ่มบุคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาลที่ถูกกระตุ้นด้วยถุงมือยาง 71 คน 2) กลุ่มผู้ป่วยภูมิแพ้ทั่วไป 41 คนที่คลินิคผิวหนัง พบว่ากลุ่มบุคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาลที่ใช้ถุงมือยางให้ผลเป็นบวกกับสารแอลเลอเจนทางการค้า 19.7% และให้ผลเป็นบวกกับโปรตีนแอลเลอเจนจากซีรัมยาง46.5% ขณะที่กลุ่มผู้ป่วยภูมิแพ้ทั่วไปให้ผลเป็นบวกกับสารแอลเลอเจนทางการค้า 9.8%และให้ผลเป็นบวกกับโปรตีนแอลเลอเจนจากซีรัมยาง 15.5% ผลสรุปจากงานวิจัยนี้คือโปรตีนจากซีรัมยางที่ใช้เป็นโปรตีนแอลเลอเจนมาตรฐานมีประสิทธิภาพในการให้ผลการศึกษาความชุกต่อการแพ้ยางโดยวิธีสะกิดผิวหนังสูงกว่าสารแอลเลอเจนทางการค้าในกลุ่มบุคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาล ส่วนกลุ่มผู้ป่วยภูมิแพ้ทั่วไปโปรตีนจากซีรัมยางก็ให้ผลบวกสูงกว่านอกจากนี้พบว่าการลดปริมาณโปรตีนในน้ำยางข้นและยางดิบ สามารถลดความชุกในการแพ้ยางของกลุ่มบุคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาลเหลือเพียง 1-3% เมื่อเปรียบเทียบกับน้ำยางข้นควบคุม (8-10%) โดยสรุปชุดทดสอบโปรตีนแอลเลอเจนที่พัฒนาขึ้นนี้สามารถตรวจสอบความชุกของการแพ้ยางในกลุ่มบุคลากรเสี่ยงได้ และสามารถใช้ประเมินคุณภาพของผลิตภัณฑ์ยางโปรตีนต่ำได้ในระดับหนึ่ง