วิทยานิพนธ์นี้เป็นการค้นหาวิธีในการสร้างความต่อเนื่องระหว่างรูปทรงในสถาปัตยกรรมโดยอาศัยความสามารถในการเปลี่ยนแปลงโดยวิธีการMorphing ภายในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ การวิจัยเริ่มต้นจากการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับความสำคัญและความเป็นมาของความต่อเนื่องทางรูปทรงของอาคารที่อยู่ใกล้เคียงกัน ได้พบตัวแปรที่ทำให้เกิดความต่อเนื่องระหว่างอาคารทั้งหมด 15 ตัวแปร จากนั้นจึงนำตัวแปรที่ได้มาทดสอบกับตัวอย่างอาคารจากหนังสือ Architecture in Context (Brolin,1980) เพื่อค้นหาว่าตัวแปรใดมีความสำคัญสมควรนำมาเป็นตัวแปรสำหรับการทดลอง สรุปลำดับความสำคัญเรียงจากตัวแปรที่พบมากไปน้อยได้ดังนี้1. การวางในทิศทางเดียวกัน 2. ความคล้ายกันของรูปร่างองค์ประกอบ3. ความคล้ายกันของรูปร่างอาคาร, การอ้างอิงต่อแกนหลักเดียวกัน,จังหวะลีลาต่อเนื่องกัน 4. ความใกล้เคียงของขนาดอาคาร, ความคล้ายกันของสีและผิวสัมผัส 5. ความใกล้เคียงกัน ของขนาดองค์ประกอบ, ความใกล้เคียงของระดับความสูงองค์ประกอบ 6. การทำให้เกิดลำดับความสำคัญทางตำแหน่ง, ความต่อเนื่องของสัดส่วน 7. ความใกล้เคียงกันของระดับความสูงอาคาร, การทำให้เกิดสำดับความสำคัญทางขนาด 8. การทำให้เกิดลำดับความสำคัญทางรูปร่าง 9. ความใกล้ของการวางตำแหน่ง การทดลองเป็นการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ Elastic Realityทำการเปลี่ยนแปลงรูปด้านอาคารโดยวิธี Morphing และ Warpingตามตัวแปรที่ศึกษาไว้เบื้องต้น ตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองผู้วิจัยได้เลือกกลุ่มอาคารบนถนนแพร่งนารา, แพร่งภูธร, และถนนจักรวรรษซึ่งอยู่ในบริเวณเกาะรัตนโกสินทร์ เนื่องจากการสำรวจพบว่า กลุ่มอาคารในบริเวณดังกล่าวเป็นอาคารที่สร้างขึ้นในยุคสมัยที่แตกต่างกันจึงมีความไม่ต่อเนื่องทางรูปทรงที่สังเกตได้ค่อนข้างชัดเจนซึ่งเหมาะสมที่นำมาเป็นตัวอย่างในการสร้างความต่อเนื่องระหว่างรูปทรง ผลที่ได้แบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนแรกเป็นการเปรียบเทียบผลการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตามวิธีการเปลี่ยนแปลงที่ใช้ (Morphing หรือWarping) ส่วนใหญ่จะมีผลคล้ายกันแต่จะมีความแตกต่างในตัวแปรที่อยู่ในหัวข้อความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบที่วิธีการ Warping แสดงการเปลี่ยนแปลงที่นำไปสู่ความต่อเนื่อง ได้ชัดเจนกว่า ส่วนที่สองเป็นข้อเสนอแนะในการนำไปใช้ได้แก่ การเลือกอาคาร, การเลือกตัวแปร,การเลือกวิธีในการสร้างการเปลี่ยนแปลง, การเลือกภาพที่ได้, และข้อควรระวัง