วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

วิทยานิพนธ์นี้เป็นการค้นหาวิธีการในการสร้างความต่อเนื่องระหว่างรูปทรงในสถาปัตยกรรมโดยอาศัยความสามารถในการเปลี่ยนแปลงโดยวิธีการ Morphing ภายโปรแกรมคอมพิวเตอร์ การวิจัยเริ่มต้นจากการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับความสำคัญและความเป็นมาของความต่อเนื่องทางรูปทรงของอาคารที่อยู่ใกล้เคียงกัน ได้พบตัวแปรที่ทำให้เกิดความต่อเนื่องระหว่างอาคารทั้งหมด 15 ตัวแปร จากนั้นจึงนำตัวแปรที่ได้มาทดสอบกับตัวอย่างอาคารจากหนังสือ Architecture in Context (Brolin, 1980) เพื่อค้นหาว่าตัวแปรใดมีความสำคัญสมควรนำมาเป็นตัวแปรสำหรับการทดลอง สรุปลำดับความสำคัญเรียงจากตัวแปรที่พบมากไปน้อยได้ดังนี้ 1. การวางในทิศทางเดียวกัน 2. ความคล้ายกันของรูปร่าง องค์ประกอบ 3. ความคล้ายกันของรูปร่างอาคาร การอ้างอิงต่อแกนหลักเดียวกัน จังหวะลีลาต่อเนื่องกัน 4. ความใกล้เคียงของขนาดอาคาร ความคล้ายกันของสีและผิวสัมผัส 5. ความใกล้เคียงกันของขนาดองค์ประกอบ ความใกล้เคียงของระดับความสูงองค์ประกอบ 6. การทำให้เกิดลำดับความสำคัญทางตำแหน่ง ความต่อเนื่องของสัดส่วน 7. ความใกล้เคียงกันของระดับความสูงอาคาร การทำให้เกิดลำดับความสำคัญทางขนาด 8. การทำให้เกิดลำดับความสำคัญทางรูปร่าง 9. ความใกล้ของการวางตำแหน่ง การทดลองเป็นการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ Elastic Reality ทำการเปลี่ยนแปลงรูปด้านอาคารโดยวิธี Morphing และ Warping ตามตัวแปรที่ศึกษาไว้เบื้องต้น ตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองผู้วิจัยได้เลือกกลุ่มอาคารบนถนนแพร่งนารา, แพร่งภูธร, และถนนจักรวรรษ ซึ่งอยู่ในบริเวณเกาะรัตนโกสินทร์ เนื่องจากการสำรวจพบว่ากลุ่มอาคารในบริเวณดังกล่าวเป็นอาคารที่สร้างขึ้นในยุคสมัยที่แตกต่างกัน จึงมีความไม่ต่อเนื่องทางรูปทรงที่สังเกตได้ค่อนข้างชัดเจนซึ่งเหมาะสมที่นำมาเป็นตัวอย่างในการสร้างความต่อเนื่องระหว่างรูปทรง ผลที่ได้แบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนแรกเป็นการเปรียบเทียบผลการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตามวิธีการเปลี่ยนแปลงที่ใช้ (Morphing หรือ Warping) ส่วนใหญ่จะมีผลคล้ายกันแต่จะมีความแตกต่างในตัวแปรที่อยู่ในหัวข้อความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบที่วิธีการ Warping แสดงการเปลี่ยนแปลงที่นำไปสู่ความต่อเนื่องได้ชัดเจนกว่า ส่วนที่สองเป็นข้อเสนอแนะในการนำไปใช้ได้แก่ การเลือกอาคาร, การเลือกตัวแปร, การเลือกวิธีในการสร้างการเปลี่ยนแปลง, การเลือกภาพที่ได้, และข้อควรระวัง