วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาพัฒนาการของภาพลักษณ์ชนกลุ่มน้อยในนวนิยายไทยโดยมุ่งศึกษาภาพลักษณ์ชนกลุ่มน้อยที่ปรากฎในนวนิยายไทยช่วง พ.ศ.2520-2540จากการศึกษาพบว่าภาพลักษณ์ของชนกลุ่มน้อยช่วงก่อน พ.ศ.2520 จะเป็นตัวละครประกอบในนวนิยายผจญภัย เป็นตัวละครเอกฝ่ายหญิงในนวนิยายรักและไม่เน้นการนำเสนอในฐานะเป็นตัวแทนของชนกลุ่มน้อย หรือเป็นตัวละครเอกเพื่อเสนอแก่นเรื่องความจงรักภักดีต่อองค์พระมหากษัตริย์ นวนิยายในช่วง พ.ศ.2520-2530 มีการนำเสนอภาพลักษณ์ของชนกลุ่มน้อยชัดเจนขึ้นโดยมีตัวละครเอกเป็นชนกลุ่มน้อยและมีการดำเนินเรื่อง ฉากและโครงเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิต สังคมและวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยภาพลักษณ์ของชนกลุ่มน้อยที่ปรากฎในนวนิยายเป็นภาพลักษณ์ของผู้อยู่ภายใต้การปกครองของชนกลุ่มใหญ่ และเป็นผู้ด้อยพัฒนา นวนิยายในช่วง พ.ศ.2531-2540 นำเสนอภาพลักษณ์ที่มีความหลากหลายมากขึ้นมีการเสนอภาพ สังคม และวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตนและเสนอภาพของการพัฒนาไปสู่ความเป็นสมัยใหม่ ภาพลักษณ์ของชนกลุ่มน้อยที่ปรากฎในนวนิยายไทยมีความชัดเจนมากขึ้นจากการเป็นตัวละครประกอบมาเป็นตัวละครเอก อีกทั้งยังมีการเสนอภาพชีวิตสังคมและวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยมากขึ้นทำให้สังคมมีความเข้าใจวิถีชีวิตของชนกลุ่มน้อยซึ่งเป็นสมาชิกส่วนหนึ่งของสังคมไทย