รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 ได้บัญญัติให้มีกระบวนการยุติธรรมทางอาญาพิเศษขึ้นเพื่อบังคับใช้กับผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองและบุคคลผู้เป็นตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุน ในการกระทำความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการตามประมวลกฎหมายอาญาหรือกระทำความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่หรือทุจริตต่อหน้าที่ตามกฎหมายอื่น เพื่อลดปัญหาการทุจริตคอรัปชั่นในวงราชการ ซึ่งมีปัญหาที่ต้องพิจารณาถึงอำนาจของศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ในการพิจารณาพิพากษาคดีกับบุคคลผู้เป็นตัวการผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุนว่าจะมีอยู่หรือไม่ เพียงใด เมื่อศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองพิพากษายกฟ้องผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองไปแล้ว กระบวนการยุติธรรมทางอาญา เป็นกระบวนการที่ดำเนินการอย่างต่อเนื่องเป็นขั้นตอน ซึ่งเริ่มต้นจากการดำเนินการทั้งหลายของเจ้าพนักงานนอกศาลและในศาลรวมตลอดถึงการดำเนินการทั้งหลายของศาลจนถึงพิพากษาคดี ถ้าจุดเริ่มต้นในการดำเนินคดีแก่บุคคลผู้เป็นตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุน ซึ่งมิใช่ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองเกิดขึ้นอย่างถูกต้องแล้วอำนาจในการดำเนินการต่าง ๆของเจ้าพนักงานและศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองย่อมเกิดขึ้นและมีอยู่ตลอดไปจนสิ้นสุดกระบวนการ ดังนั้น แม้ว่าศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งการเมืองจะพิพากษายกฟ้องผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองก็มีอำนาจในการพิจารณาพิพากษาบุคคลผู้เป็นตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุนต่อไปได้ โดยไม่ถือว่าเป็นการลิดรอนสิทธิเสรีภาพหรือความเสมอภาคภายใต้กฎหมายแต่อย่างใดแต่กลับจะเป็นการทำให้กระบวนการยุติธรรมทางอาญาพิเศษนี้ใช้บังคับอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลต่อไป