การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยสุนทรียรูปของงิ้วในประเทศไทย อันมีองค์ประกอบได้แก่1) กระบวนการแสดง 2) เวที ฉาก และอุปกรณ์ 3) ดนตรีและการขับร้อง4) ประเภทและบทบาทของตัวละคร 5) ศิลปะและเทคนิคการแสดง 6)เครื่องแต่งกายและการแต่งหน้า 7) วรรณกรรมที่ใช้ในการแสดง โดยใช้แนวคิดเกี่ยวกับเรื่องงิ้ว แนวคิดเรื่องนาฎกรรมกับการสื่อสาร และแนวคิดเรื่องสุนทรียทัศน์ของขงจื๊อ เพื่อศึกษาการก้าวเข้าสู่อาชีพการแสดงงิ้ว คุณสมบัติพื้นฐานและการฝึกฝนเพื่อศึกษาสุนทรียรูปในสื่อสารการแสดงงิ้วของคนไทยซึ่งถ่ายทอดผ่านองค์ประกอบต่างๆและเพื่อศึกษาความเข้าใจของผู้ชมที่มีต่อกระบวนการสื่อความหมายนั้น การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีการสังเกตการณ์อย่างเป็นระบบและบันทึกวิดีโอ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการวิจัยเชิงเอกสารประกอบกันโดยศึกษาจากคณะงิ้วแต้จิ๋วในประเทศไทยจำนวน 6 คณะ ได้แก่ คณะไซ้ยงฮงเกียะท้วง คณะไซ้ป้อฮงเตี่ยเกียะท้วง คณะเตี่ยเกี้ยะอี่ไล้เฮง คณะไท้ตงเตี่ยเกียะท้วงคณะเหล่าเง็กเล่าชุง และคณะเหล่าบ่วงนี้เฮง ผลการวิจัยพบว่านักแสดงงิ้วชาวไทยเข้ามาสู่วงการงิ้วด้วยสองวิธีคือ 1)เข้ามาโดยมีผู้ใหญ่พามาทำสัญญาผูกมัดไว้กับโรงงิ้วเป็น "ฮี้เกี้ย" (ลูกงิ้ว)และ 2) การเข้ามาโดยความสมัครใจของตนเอง โดยคุณสมบัติพื้นฐานของนักแสดงไม่ใช่สิ่งสำคัญ หากแต่การได้เข้ามาสู่โรงงิ้วตั้งแต่อายุยังน้อย และกระบวนการฝึกฝนที่เข้มงวดในโรงงิ้วจึงเป็นสิ่งที่ทำให้นักแสดงผู้นั้นก้าวหน้าและประสบความสำเร็จในการแสดง งิ้วเป็นการแสดงที่มีแบบแผนของความงาม สุนทรียรูปที่ถ่ายทอดผ่านองค์ประกอบต่างๆ ของงิ้วพบว่าความงามคือความดี ความงามคือความผสมผสานระหว่างรูปแบบกับเนื้อหา ระหว่างความเหมือนจริงกับการใช้สิ่งสมมติ และระหว่างนาฎยรสต่างๆ ที่สำคัญได้แก่รสแห่งความรัก (ศฤงคาระรส) รสแห่งความขบขัน (หาสยรส) รสแห่งความกรุณา (กรุณารส) รสแห่งความดุร้าย (เราทระรส) และรสแห่งความกล้า(วีระรส) ในปัจจุบันการถ่ายทอดความงามมีความเปลี่ยนแปลงจากอดีตสองลักษณะคือ การเปลี่ยนแปลงเชิงลดทอน อันได้แก่การฝึกหัด และความประณีตในการแสดงที่ย่อหย่อนลง จำนวนบุคลากรที่ลดน้อยลง กับการเปลี่ยนแปลงเชิงทดลองอันได้แก่ความพยายามที่จะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ เพื่อการพัฒนางิ้ว ซึ่งผู้ชมยังคงเข้าใจกระบวนการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงนี้ได้เพราะงิ้วแต้จิ๋วในประเทศไทยยังคงมีแบบแผนเดียวกับงิ้วแต้จิ๋วในประเทศจีน