ผลของความเค็มต่อค่าชลศักย์และความเข้มข้นของเกลือในไซเล็มของไม้ป่าชายเลน 4 ชนิดคือ แสมขาวพังกาหัวสุมดอกแดง หงอนไก่ทะเลและตะบูนขาว ที่ได้รับความเค็ม 0 10 20 30 40และ 60 ppt ณ เรือนทดลองภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พบว่าไม้ป่าชายเลนสามารถเจริญได้ในความเค็ม 0 10 20 30 และ 40 ppt โดยที่แสมขาว พังกาหัวสุมดอกแดง และตะบูนขาว มีการเจริญเติบโตดีที่สุด เมื่อเจริญในความเค็ม 10 ppt มีมวลชีวภาพในเดือนที่ 11 เท่ากับ 17.7 94.8 และ 63.6 กรัม/ต้น ตามลำดับ หงอนไก่ทะเลมีการเจริญเติบโตดีที่สุดเมื่อเจริญในความเค็ม 0 ppt มีมวลชีวภาพในเดือนที่ 11 เท่ากับ 44.4 กรัม/ต้นแต่ถ้าความเค็มเพิ่มขึ้นเป็น 60 ppt ไม้ป่าชายเลนตายหมด และพบว่าความเข้มข้นของโซเดียมและคลอไรด์ในไซเล็มแซปเพิ่มขึ้นเมื่อความเค็มเพิ่มขึ้น โดยที่แสมขาวที่เจริญในความเค็ม 40 pptมีความเข้มข้นของโซเดียมและคลอไรด์เท่ากับ 114.23 mmol/l และ 113.64 mmol/l ตามลำดับส่วนในพังกาหัวสุมดอกแดงที่เจริญในความเค็ม 40 ppt มีความเข้มข้นของโซเดียมและคลอไรด์เท่ากับ 6.96 mmol/l และ 4.10 mmol/l ตามลำดับ ค่าชลศักย์ของไม้ป่าชายเลน 4 ชนิดลดลงเมื่อความเค็มเพิ่มขึ้น เนื่องมาจากการลดลงของค่าศักย์ออสโมซิสที่ประเมินมาจากpressure-volume curves ซึ่งมีสาเหตุมาจากการสะสมของตัวถูกละลายในเซลล์มากขึ้นโดยส่วนใหญ่จะเป็นโซเดียมและคลอไรด์ ยกเว้นในหงอนไก่ทะเลพบว่ามีความเข้มข้นของโซเดียมและคลอไรด์มีปริมาณน้อย จากการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าพังกาหัวสุมดอกแดงซึ่งเป็นไม้ป่าชายเลนที่ไม่มีต่อมเกลือมีประสิทธิภาพในการกีดกันเกลือเข้าสู่ภายในต้นมากกว่าแสมขาวซึ่งเป็นไม้ป่าชายเลนที่มีต่อมเกลือ