งานวิจัยนี้ศึกษากลวิธีการกลบเกลื่อนในการสนทนาเรื่องเพศของคนไทย ในปริจเฉทการสนทนาแบบสาธารณะ โดยใช้ข้อมูลปริจเฉทที่ต่างกัน 4 สถานการณ์ คือ ปริจเฉทในรายการทางโทรทัศน์ รายการวิทยุ คอลัมน์ถาม-ตอบในหนังสือพิมพ์ และ กระดานสนทนาในอินเทอร์เน็ต ผลการศึกษา พบว่า มีกลไกภาษา 3 กลไกที่ใช้ในการกลบเกลื่อน คือ การแทนที่รูปภาษาการละรูปภาษา และการเพิ่มรูปภาษา ซึ่งใช้รูปแบบภาษาทั้งหมด 39 แบบ และสามารถจำแนกได้ตามแนวคิดของบราว์นและเลวินสันได้ 4 ประเภท โดยรูปแบบภาษา 19 แบบ เป็นการกลบเกลื่อนที่ละเมิดเงื่อนไขเชิงคุณภาพ, 16 แบบ ละเมิดเงื่อนไขเชิงรูปแบบ, 3 แบบละเมิดเงื่อนไขเชิงปริมาณ และอีก 1 แบบ ละเมิดเงื่อนไขเชิงความสอดคล้อง นอกจากนี้ยังพบว่า ความถี่ในการใช้รูปแบบภาษาแบบต่าง ๆ จะแตกต่างกันตามสถานการณ์ปริจเฉทโดยรูปแบบภาษาที่เป็นคำรื่นหูประเภทต่าง ๆ ประโยคแสดงการสมมติสถานการณ์ และคำกริยานุเคราะห์บอกอรรถานุเคราะห์ มีการใช้ในความถี่ที่สูงในทุกสถานการณ์ปริจเฉท จากจำนวนคำทั้งหมดในข้อมูลปริจเฉทการสนทนา พบว่า มีอัตราการกลบเกลื่อนประมาณร้อยละ 3.87 การศึกษาแต่ละสถานการณ์ พบว่า ปริจเฉทการสนทนาในโทรทัศน์ จะมีอัตราการกลบเกลื่อนสูงสุด (ร้อยละ 5.01) และจากสมมติฐานที่ว่า ปริจเฉทการสนทนาในอินเทอร์เน็ต จะมีอัตราการกลบเกลื่อนต่ำสุดนั้น งานวิจัยนี้ พบว่า ปริจเฉทในอินเทอร์เน็ตมีอัตราการกลบเกลื่อนสูงเป็นอันดับที่ 2 (ร้อยละ 4.13) อันดับที่ 3 คือ ปริจเฉทในรายการวิทยุ(ร้อยละ 3.42) และปริจเฉทในคอลัมน์ถาม-ตอบในหนังสือพิมพ์ มีอัตราการกลบเกลื่อนต่ำสุด (ร้อยละ 3.36) ผลการศึกษาเชิงคุณภาพของการกลบเกลื่อนในงานวิจัยนี้ พบว่า ปัจจัยปริจเฉทมีบทบาทสำคัญต่อการใช้การกลบเกลื่อน โดยผู้ร่วมสนทนาที่เห็นหน้ากันมีการกลบเกลื่อนมากกว่าผู้ร่วมสนทนาที่ไม่เห็นหน้ากัน อย่างไรก็ตาม จากสมมติฐานที่ว่า ผู้ร่วมสนทนาที่มีความสัมพันธ์เป็นแบบห่างจะมีการกลบเกลื่อนมากกว่าแบบใกล้ชิด งานวิจัยนี้ พบว่าผู้ร่วมสนทนาที่มีความสัมพันธ์เป็นแบบใกล้ชิดจะมีการกลบเกลื่อนมากกว่า