บทบาทของผู้ประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์ในประเทศไทย มีความสำคัญต่อสถาบันการเงิน, นักพัฒนาที่ดิน, นักลงทุน และผู้ซื้อ-ขาย เป็นอย่างมาก แต่จากเหตุการณ์ภาวะวิกฤติเศรษฐกิจของประเทศตั้งแต่ปี 2539 เป็นต้นมา พบว่า ในส่วนของสินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ของสถาบันการเงินนั้น มีหนี้ไม่ก่อให้เกิดรายได้ (NPL) หรือหนี้ด้อยคุณภาพขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้มีการฟ้องร้องบังคับจำนองและขายทอดตลาดเกิดขึ้นจำนวนมากและเมื่อสถาบันการเงินทำการตรวจสอบรายงานการประเมินราคาย้อนหลังพบว่า ส่วนหนึ่งเกิดจากการประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์อย่างหละหลวม ไร้คุณภาพ นำความเสียหายสู่สถาบันการเงินตามมา การวิจัยในครั้งนี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาวิธีการประเมินราคา และศึกษาความแตกต่างของผลการประเมินราคาของที่อยู่อาศัยประเภทอาคารชุดในระดับราคา400,000-800,000 บาทต่อหน่วย ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลโดยใช้วิธีการรวบรวมเอกสารที่เกี่ยวข้อง และเลือกรายงานการประเมินราคาของบริษัทประเมินราคา ที่ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (กลต.) และธนาคารอาคารสงเคราะห์ (ธกส.) เป็นกรณีศึกษา จากการวิจัยพบว่า วิธีการประเมินราคาที่อยู่อาศัยประเภทอาคารชุดมี 3 วิธีคือ 1) วิธีต้นทุน 2) วิธีเปรียบเทียบราคาตลาด และ 3) วิธีรายได้ และผลจากการวิจัยความแตกต่างของผลการประเมินราคาที่อยู่อาศัยประเภทอาคารชุดแต่ละวิธีทั้งในสถานการณ์ก่อนวิกฤติเศรษฐกิจ (พ.ศ.2539) กับช่วงภาวะเศรษฐกิจปัจจุบัน (พ.ศ. 2544) พบว่าการประเมินราคาที่อยู่อาศัยประเภทอาคารชุดโดยวิธีรายได้ เป็นวิธีการที่ใกล้เคียงกับราคาซื้อ-ขายจริงมากที่สุด จากการวิจัยครั้งนี้ ได้ข้อสรุปว่า การประเมินราคาวิธีรายได้ เป็นวิธีการเหมาะสมที่ผู้ประเมินราคาควรใช้ในการประเมินราคาที่อยู่อาศัยประเภทอาคารชุด ไม่ว่าจะเป็นในช่วงสถานการณ์ปกติหรือไม่ปกติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่ขาดข้อมูลเปรียบเทียบราคาตลาด หรือกรณีที่ราคาตลาดในช่วงภาวะวิกฤติเศรษฐกิจที่ค่อนข้างเชื่อถือได้ยากก็ตาม