~bวัตถุประสงค์~b เพื่อศึกษาถึงผลของยาอะโทรวาสเตตินขนาดสูงต่อระดับซีรีแอกทีพโปรตีนในพลาสมาของผู้ป่วยหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดอันสเตเบิล แองไจนาในช่วงเวลา 30 วันแรก ~bวิธีการวิจัย~b ผู้ป่วยที่เป็นโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดอันสเตเบิล แองไจนาที่มาด้วยอาการเจ็บหน้าอกนานกว่า 20 นาที และมีคลื่นหัวใจเปลี่ยนแปลงเป็นลักษณะของกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดและ/หรือมีระดับโทรโพนินทีสูงกว่า 0.1 มก./ดล. โดยผู้ป่วยทุกคนจะได้รับการรักษาตามมาตรฐานการรักษาของโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน หลังจากนั้นจะถูกแบ่งเป็น 2 กลุ่มโดยวิธีการสุ่ม โดยกลุ่มหนึ่งจะได้ยาอะโทรวาสเตติน 40 มก./วันอีกกลุ่มหนึ่งได้ยาหลอก ผู้ป่วยจะได้รับการเจาะเลือดเพื่อตรวจหาระดับ ซีอาร์พีในวันที่ 1, 3, 7 และ 30 ของการแสดงอาการ เพื่อดูแนวโน้มของค่าซีอาร์พีของทั้งสองกลุ่มแล้วเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของค่าซีอาร์พีในวันที่ 30 ของกลุ่มที่ได้ยาอะโทรวาสเตตินกับกลุ่มที่ได้ยาหลอกรวมทั้งติดตามดูอาการของผู้ป่วยเป็นเวลา 30 วันว่ามีการตายการเกิดกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดซ้ำ และการได้รับการรักษาโดยการขยายหลอดเลือดด้วยบอลลูน หรือผ่าตัดต่อหลอดเลือด ~bผลการวิจัย~b การวิจัยประกอบด้วยผู้ป่วย 51 คน ได้รับยาอะโทรวาสเตติน 27 คนได้รับยาหลอก 24 คน เป็นผู้ชาย 32 คนและผู้หญิง 19 คน โดยมีผู้ป่วย 35 คน ที่ได้รับการตรวจค่าซีอาร์พีครบทั้งในวันที่ 1 และ 30 พบว่า ค่าเฉลี่ยของค่าซีอาร์พีในวันที่ 1ของทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกัน แต่ค่าเฉลี่ยของค่าซีอาร์พีในวันที่ 30 ของทั้งสองกลุ่มแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยกลุ่มที่ได้ยาอะโทรวาสเตตินจะมีค่าเฉลี่ยของค่าซีอาร์พีในวันที่ 30 (0.28 มก./ดล.) น้อยกว่าค่าเฉลี่ยซีอาร์พีของกลุ่มยาหลอก(0.73 มก./ดล.) และกลุ่มที่ได้ยาอะโทรวาสเตตินจะมีค่าเฉลี่ยของค่าซีอาร์พีลดลงมากกว่ากลุ่มที่ได้ยาหลอก โดยลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.039) ส่วนการติดตามดูอาการผู้ป่วยในเวลา 30 วัน พบว่าการตาย การเกิดกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดซ้ำ และการได้รับการรักษาโดยการขยายหลอดเลือดด้วยบอลลูน หรือผ่าตัดต่อหลอดเลือดทั้งสองกลุ่มพบว่าใกล้เคียงกัน ~bสรุป~b การให้ยาอะโทรวาสเตตินในขนาด 40 มก./วัน ในผู้ป่วยที่มีอาการกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดอันสเตเบิล แองไจนา มีผลทำให้ระดับซีรีแอกทีพโปรตีนในพลาสมาในวันที่ 30 ลดลงมากกว่ากลุ่มที่ไม่ได้ยา โดยมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ