ในงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลักคือ การตรวจสอบผลของกระบวนการความร้อนเชิงกลที่ประกอบไปด้วยขั้นตอนการอบให้ความร้อนที่ 900(+,ฐ)C ประมาณ 1 ชม. จากนั้นให้ความเครียดประมาณ 3% แล้วนำไปอบอีกครั้งที่ 900(+,ฐ)C ในระยะเวลา 3 นาที ต่อการกัดกร่อนอันเนื่องมาจากผลของความเค้นบริเวณขอบเกรนของเหล็กกล้าไร้สนิม 304 ด้วยเครื่องมือให้อัตราความเครียดช้าประมาณ 1.75x10('-6) ต่อวินาที ในสภาวะจำลองการกัดกร่อนด้วยสารละลายโซเดียมไทโอซัลเฟตและสารละลายผสมระหว่างโซเดียมคลอไรด์ โซเดียมไทโอซัลเฟต และกรดซัลฟิวริกที่อุณหภูมิห้องพบว่าพฤติกรรมการแตกร้าวอันเนื่องมาจากผลของความเค้นบริเวณของเกรนถูกควบคุมโดยปริมาณการเชื่อมต่อของขอบเกรนที่มีการตกตะกอนของโครเมียมคาร์ไบด์ ถ้าปริมาณของขอบเกรนที่มีต่อกันของคาร์ไบด์ประมาณ 89% จะก่อให้เกิดการแตกร้าวบนขอบเกรนได้ในทันที ซึ่งในสภาวะที่ถูกเซนซิไทซ์เหล็กกล้าไร้สนิม 304 ที่ผ่านกระบวนการความร้อนเชิงกลจะมีความต้านทานต่อการผุกร่อนที่ขอบเกรนมากกว่าเหล็กกล้าไร้สนิม 304 ที่ไม่ได้ผ่านกระบวนการความร้อนเชิงกล ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนในชิ้นงานเหล็กกล้าไร้สนิม 304 ที่ผ่านการเซนซิไทซ์ที่ 650(+,ฐ)Cนาน 8 ชม. เกิดการแตกร้าวขึ้นที่บริเวณขอบเกรนอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้ค่าคุณสมบัติเชิงกลที่ตรวจวัดได้นั้น มีค่าลดต่ำลงมากเมื่อเทียบกับชิ้นงานอื่นๆ ในสภาวะที่ถูกเซนซิไทซ์แตกต่างกันไป ในขณะที่ลักษณะของการแตกตามขอบเกรนไม่ปรากฎในชิ้นงานเหล็กกล้าไร้สนิม 304 ที่ผ่านกระบวนการความร้อนเชิงกลในสภาวะที่ถูกเซนซิไทซ์ และการทดสอบเดียวกัน