จุดมุ่งหมายของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้คือการศึกษาบทบาทของสหประชาชาติในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งระหว่างอินเดีย-ปากีสถาน อันเนื่องมาจากปัญหาจัมมู-แคชเมียร์ระหว่างปีพ.ศ.2490-2542 โดยมุ่งศึกษาการปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติในนามคณะผู้สังเกตการณ์ทางทหารของสหประชาชาติในอินเดียและปากีสถาน ที่เป็นตัวแทนหลักของการทำหน้าที่ปฐมภูมิเพื่อรักษาสันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศเอาไว้ พร้อมกันนี้วิทยานิพนธ์ยังศึกษาลักษณะของความขัดแย้งดังกล่าวเพื่อทราบมูลเหตุที่ทำให้ปัญหานี้ยังไม่สามารถได้รับการแก้ไขให้ยุติลงไปได้ในที่สุด สำหรับกรอบความคิดที่นำมาใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือกฎบัตรสหประชาชาติ และทฤษฎีความขัดแย้งทางสังคมแบบเรื้อรังของเอ็ดเวอร์ด อี.อะซาร์ ผลของการศึกษาพบว่า ความขัดแย้งระหว่างอินเดีย-ปากีสถาน กรณีปัญหาจัมมู-แคชเมียร์ยากที่จะยุติลงได้อย่างถาวรเนื่องจากการปฏิบัติการรักษาสันติภาพดังกล่าวมีอำนาจและหน้าที่ที่รับผิดชอบอย่างจำกัดและไม่สอดคล้องกับความขัดแย้งดังกล่าวซึ่งมีลักษณะเป็นความขัดแย้งทางสังคมแบบเรื้อรังอันเกิดจากความแตกต่างกันในโครงสร้างเศรษฐกิจ การเมือง อุดมการณ์ศาสนา และอื่นๆ ของทั้งสองประเทศเชื่อมโยงกันหลายๆ ด้านทำให้ยากต่อการเข้าแก้ไขปัญหาซึ่งทำให้กรณีจัมมู-แคชเมียร์ยังคงสร้างความขัดแย้งระหว่างอินเดีย-ปากีสถานต่อไป