การศึกษาครั้งนี้ มุ่งเน้นถึงพัฒนาการของรูปแบบและระบบข่วงของเมืองในระดับต่างๆ ที่มีความสัมพันธ์ต่อวิถีชีวิตผู้คน วัฒนธรรมประเพณีและกิจกรรมของชุมชนด้านต่างๆ เพื่อสร้างแนวทางการประยุกต์ใช้รูปแบบข่วงกับการพัฒนาพื้นที่โล่งในสภาพสังคมเมืองในปัจจุบันเพื่อการสร้างเอกลักษณ์ของเมืองเชียงใหม่ จากการศึกษาในครั้งนี้พบว่ารูปแบบข่วงก่อเกิดมาจากแง่มุมของการรองรับกิจกรรมด้านประโยชน์ใช้สอย ด้านคติความเชื่อและกิจกรรมเนื่องในวิถีชีวิตที่ตอบสนองต่อวิถีชีวิตของคนตั้งแต่ยุคบรรพกาลถึงยุคสังคมเกษตรกรรมที่มีตัวแปรหลัก อันได้แก่ คติความเชื่อดั้งเดิมอันเกี่ยวข้องกับผีบรรพบุรุษและคติทางฮินดู พระพุทธศาสนา และลักษณะการดำรงชีวิตประจำวันในช่วงเวลาขณะนั้น ทั้งนี้รูปแบบและระบบของข่วงมีระดับและหน้าที่ในการรองรับกิจกรรมทั้งที่ชัดเจนมีหน้าที่เฉพาะกิจกรรมและการเป็นพื้นที่เอนกประสงค์สาธารณะทั่วไป อันสัมพันธ์กับกลุ่มคนและชนชั้นทางสังคม ลักษณะกิจกรรมด้านต่างๆ เช่น การเมืองการปกครอง เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมประเพณี ระบบนิเวศวิทยาและสิ่งแวดล้อม ซึ่งส่งผลต่อรูปแบบการตั้งถิ่นฐานชุมชนเมืองอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเมืองในแถบดินแดนล้านนา เมื่อเปรียบเทียบรูปแบบข่วงในอดีตกับรูปแบบพื้นที่โล่งในเมืองเชียงใหม่ ปัจจุบันพบว่าสภาพพื้นที่โล่งของเมืองในระดับและรูปแบบต่างๆ ได้ถูกทำลายลงแทบหมดสิ้นเนื่องมาจากปัจจัยหลักๆ หลายสาเหตุรวมทั้งเกิดความเปลี่ยนแปลงต่อรูปแบบกิจกรรมของสังคมเมืองอันมีบริบทที่แตกต่างจากอดีต สังคมเมืองขาดความต่อเนื่องในพัฒนาการทางหลักไวยากรณ์ด้านสุนทรียภาพศิลปวัฒนธรรม สถาปัตยกรรมและรูปแบบการตั้งถิ่นฐานและคติความเชื่อต่างๆ ส่งผลให้เกิดความไม่สอดคล้องกลมกลืนระหว่างรูปแบบการดำรงชีวิตของสังคมเมืองต่อลักษณะทางกายภาพและระบบนิเวศวิทยาของเมืองรวมทั้งพื้นที่โล่งเมืองเชิงวัฒนธรรมขาดหายไป การประยุกต์ใช้รูปแบบข่วงในการพัฒนาพื้นที่โล่งเพื่อสร้างเอกลักษณ์ของเมือง ได้เสนอแนะแนวทางการรื้อพื้นที่โล่งเมืองในปัจจุบันเพื่อให้สอดคล้องต่อรูปแบบการดำเนินชีวิตและกิจกรรมของผู้คนในสังคมปัจจุบัน รวมทั้งการประสานให้มีความสอดคล้องกับลักษณะกายภาพเมืองและระบบนิเวศวิทยาสิ่งแวดล้อมอันนำไปสู่การอนุรักษ์นครประวัติศาสตร์ของเมืองเชียงใหม่