วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอการออกแบบวงจรเชิงผสมแบบอสมวารที่ไม่ไวต่อความหน่วงชนิดปรับมาตราส่วนได้ ในการออกแบบได้แบ่งวงจรเชิงผสมเป็นสองส่วน คือ ส่วนวงจรรางคู่ซึ่งทำหน้าที่ทำงานฟังก์ชันตรรกะและส่วนวงจรตอบรับซึ่งทำหน้าที่ตรวจสอบการสิ้นสุดการเปลี่ยนระดับสัญญาณในทั้งสองส่วนวงจร ส่วนวงจรรางคู่ได้ใช้การเข้ารหัสรางคู่และมีการออกแบบสองแนวทาง คือการออกแบบโดยใช้ตรรกะรางคู่ที่ไร้ตัวผกผันและการออกแบบโดยใช้แผนภาพตัดสินใจแบบทวิภาคชนิดมีการลดทอนอันดับ ส่วนวงจรตอบรับออกแบบโดยใช้การวิเคราะห์ลักษณะการส่งผ่านระดับสัญญาณในวงจรรางคู่และการวิเคราะห์ความแปรปรวนความหน่วง เพื่อหลีกเลี่ยงการใช้อุปกรณ์ชนิดซีซึ่งทำให้วงจรที่ได้มีขนาดใหญ่และใช้เวลาในการทำงานมาก การออกแบบได้แบ่งเป็นสองแนวทาง คือการออกแบบโดยใช้เกตออร์และการออกแบบโดยใช้บัฟเฟอร์ ทำให้ได้วงจรที่สามารถทนต่ออัตราส่วนความแปรปรวนความหน่วงสูงสุดที่ต้องการ ในการเปรียบเทียบประสิทธิภาพการทำงานของวงจรที่ออกแบบกับวงจรเชิงผสมแบบอสมวารที่ไม่ไวต่อความหน่วงชนิดเสมือน งานวิจัยนี้เสนอวิธีวัดอัตราส่วนความแปรปรวนความหน่วงสูงสุดของวงจรที่ไม่ไวต่อความหน่วงชนิดเสมือน และเสนอวิธีการจำลองการทำงานเพื่อทดสอบวงจรทั้งในสภาพการทำงานที่ไม่มีความแปรปรวนความหน่วงและในสภาพการทำงานที่มีความแปรปรวนความหน่วงสูงสุดจากผลการทดลองสรุปได้ว่าวงจรที่ไม่ไวต่อความหน่วงชนิดปรับมาตราส่วนได้ตามวิธีที่เสนอมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่าและใช้เวลาในการทำงานน้อยกว่าวงจรที่ไม่ไวต่อความหน่วงชนิดเสมือน วงจรที่ออกแบบในภาวะแวดล้อมรับเข้าส่งออกสามารถทนต่อความแปรปรวนความหน่วงได้สูงกว่าวงจรที่ออกแบบในภาวะแวดล้อมมูลฐาน และการกำหนดอัตราส่วนความแปรปรวนความหน่วงสูงสุดมีผลเทียบได้กับการเลือกแบบจำลองการทำงานสิ่งแวดล้อมและแบบจำลองความหน่วงในการออกแบบวงจร