การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์ คือ เพื่อทำการศึกษาค้นคว้าและเปรียบเทียบสมรรถนะการบีบอัดภาพระหว่างเทคนิคเจเพ็กและเวฟเลตสำหรับภาพติดบัตรประจำตัว และวิเคราะห์ออกแบบซอฟต์แวร์ที่ใช้ในการเปรียบเทียบสมรรถนะภาพการบีบภาพ ระหว่างเทคนิคเจเพ็กแบบเบสไลน์เจเพ็กและเทคนิคเวฟเลต กรณีศึกษาในการวิจัยนี้ ใช้ภาพติดบัตรประจำตัวนิสิตที่ถ่ายด้วยกล้องดิจิทัลทั้งชายและหญิงของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเลือกมาตรฐานการเปรียบเทียบคืออัตราส่วนการบีบและมาตรส่วนคุณภาพภาพ (PQS) ซึ่งเป็นเทคนิคใหม่ที่ถูกพัฒนาเพื่อใช้ในการประเมินคุณภาพภาพที่ถูกบีบ เป็นวิธีที่รวมการประเมินคุณภาพแบบเทียบกับภาพต้นฉบับกับแบบเทียบกับภาพบีบที่มีปัจจัยความผิดเพี้ยนหลายๆ ปัจจัยลงในตัวเลขที่แสดงถึงค่าของคุณภาพของภาพ และเป็นวิธีที่มีความสัมพันธ์กับวิธีคะแนนค่าเฉลี่ยความคิดเห็น (MOS) ที่เก็บจากการประเมินคุณภาพภาพด้วยวิธีแบบเทียบกับภาพต้นฉบับ จากผลการวิจัยพบว่า การบีบภาพด้วยเทคนิคเวฟเลตจะให้คุณภาพของภาพสูงกว่าเทคนิคเจเพ็ก เมื่อเปรียบเทียบที่อัตราส่วนการบีบเท่ากัน จากสมการมาตราส่วนคุณภาพภาพที่วิเคราะห์ได้ เมื่อนำมาทดสอบด้วยภาพตัวอย่างนิสิตที่เลือกไว้ผลลัพธ์ที่ได้ใกล้เคียงกับวิธีคะแนนค่าเฉลี่ยความคิดเห็นกล่าวคือ ภาพขนาด 256x256 จุดภาพ พิจารณาที่อัตราส่วนการบีบเท่ากับ 35:1 เจเพ็กให้ค่ามาตราส่วนคุณภาพภาพเท่ากับ 2.8 PQS และเวฟเลตให้ 3.8 PQS และมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.91และภาพขนาด 512x512 จุดภาพ พิจารณาที่อัตราส่วนการบีบเท่ากับ 50:1 เจเพ็กให้ค่ามาตราส่วนคุณภาพภาพเท่ากับ 3.1 PQS และเวฟเลตให้ 3.6 PQS และมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.88 ดังนั้นวิธีมาตราส่วนคุณภาพภาพสามารถใช้แทนวิธีคะแนนค่าเฉลี่ยความคิดเห็น เมื่อพิจารณาในขอบเขตของภาพแบบเดียวกัน