วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

ศึกษาค้นคว้าและเปรียบเทียบสมรรถนะการบีบอัดภาพ ระหว่างเทคนิคเจเพ็กและเวฟเลตสำหรับภาพติดบัตรประจำตัว และวิเคราะห์ออกแบบซอฟต์แวร์ ที่ใช้ในการเปรียบเทียบสมรรถนะภาพการบีบภาพ ระหว่างเทคนิคเจเพ็กแบบเบสไลน์เจเพ็ก และเทคนิคเวฟเลต กรณีศึกษาในการวิจัยนี้ ใช้ภาพติดบัตรประจำตัวนิสิตที่ถ่ายด้วยกล้องดิจิทัล ทั้งชายและหญิงของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเลือกมาตรฐานการเปรียบเทียบคือ อัตราส่วนการบีบและมาตราส่วนคุณภาพภาพ (PQS) ซึ่งเป็นเทคนิคใหม่ที่ถูกพัฒนา เพื่อใช้ในการประเมินคุณภาพภาพที่ถูกบีบ เป็นวิธีที่รวมการประเมินคุณภาพแบบเทียบกับภาพต้นฉบับ กับแบบเทียบกับภาพบีบที่มีปัจจัยความผิดเพี้ยนหลายๆ ปัจจัย ลงในตัวเลขที่แสดงถึงค่าของคุณภาพของภาพ และเป็นวิธีที่มีความสัมพันธ์กับวิธีคะแนนค่าเฉลี่ยความคิดเห็น (MOS) ที่เก็บจากการประเมินคุณภาพภาพด้วยวิธีแบบเทียบกับภาพต้นฉบับ ผลการวิจัยพบว่า การบีบภาพด้วยเทคนิคเวฟเลต จะให้คุณภาพของภาพสูงกว่าเทคนิคเจเพ็ก เมื่อเปรียบเทียบที่อัตราส่วนการบีบเท่ากัน จากสมการมาตราส่วนคุณภาพภาพที่วิเคราะห์ได้ เมื่อนำมาทดสอบด้วยภาพตัวอย่างนิสิตที่เลือกไว้ ผลลัพธ์ที่ได้ใกล้เคียงกับวิธีคะแนนค่าเฉลี่ยความคิดเห็น กล่าวคือ ภาพขนาด 256x256 จุดภาพ พิจารณาที่อัตราส่วนการบีบเท่ากับ 35:1 เจเพ็กให้ค่ามาตราส่วนคุณภาพภาพเท่ากับ 2.8 PQS และเวฟเลตให้ 3.8 PQS และมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.91 และภาพขนาด 512x512 จุดภาพ พิจารณาที่อัตราส่วนการบีบเท่ากับ 50:1 เจเพ็กให้ค่ามาตราส่วนคุณภาพภาพเท่ากับ 3.1 PQS และเวฟเลตให้ 3.6 PQS และมีค่าประสิทธิ์สหสัมพันธ์ เท่ากับ 0.88 ดังนั้น วิธีมาตราส่วนคุณภาพสามารถใช้แทนวิธีคะแนนค่าเฉลี่ยความคิดเห็น เมื่อพิจารณาในขอบเขตของภาพแบบเดียวกัน